Μικρή σημείωση για μια άθεη ιεροσυλία

(πατήστε πάνω στην φωτογραφία για να την δείτε σε πλήρες μέγεθος)

Φίλη που είδε την cover photo που έβαλα χθες στο facebook μου πρότεινε να την αντικαταστήσω με κάποια άλλη. Μου είπε ευγενικά ότι η φωτογραφία προφίλ μου, που βρίσκεται ακριβώς από κάτω και με απεικονίζει σε σκίτσο που φιλοτέχνησε φίλος ζωγράφος σε στάση προφίλ, προσομοιάζει στον επίσης γενειοφόρο Ulay, οπότε δεν θα αποφευχθούν "ιερόσυλες συγκρίσεις". Σαφώς η επιλογή της φωτογραφίας προέκυψε από σκέψεις και μια πρόσφατη συζήτηση σχετικά με την art performance και δεν είναι αυτοαναφορική. Την θεωρώ μια από της ισχυρότερες συμβολικές στιγμές αυτού του είδους τέχνης και ως εκ τούτου ενδιαφέρουσα επιλογή ως εικαστικό θέμα. Η Marina Abramović και ο Ulay συμβολοποίησαν με την ζωή τους, την τέχνη και κάθε εκδήλωση των δύο τις δύο φύσεις του ανθρώπους ως ορίζουσες των πραγμάτων. Ωστόσο, σε ένα παράλληλο σύμπαν και με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο, η αντίδραση της φίλης μου είναι σχεδόν εξίσου ενδιαφέρουσα. Κάθε ανθρώπινη έκφανση διαλέγει το Πάνθεο της, και κατά συνέπεια τις ιεροσυλίες της: συνήθως τις διαπράττουν εκείνοι που δεν χρειάζεται να δουν το Θεό να περπατά ανάμεσα στους ανθρώπους, αλλά τους ανθρώπους να περπατούν στα χνάρια του εικαζόμενου Θεού, και αυτό είναι όμορφο και αρκετό.