Πριν από μερικές δεκαετίες, οι παχύσαρκοι άνθρωποι κινδύνευαν να γίνουν αντικείμενο χλευασμού δημόσια, όπως βλέπαμε συχνά σε ελληνικές ταινίες των '60s. Σήμερα, οι κοινωνικές συμπεριφορές έχουν εξελιχθεί και τέτοιου είδους εξευτελισμοί δεν είναι πλέον κοινωνικά αποδεκτοί. Ευτυχώς, η πλειονότητα των πολιτών καταδικάζει τέτοιες συμπεριφορές, και αυτό δείχνει πρόοδο προς μια κοινωνία που προωθεί τη συμπερίληψη και τον σεβασμό στη διαφορετικότητα.
Ωστόσο, η αποδοχή του ανθρώπου όπως είναι – είτε πρόκειται για σωματική ιδιαιτερότητα, είτε για ασθένεια – δεν πρέπει να συγχέεται με την εξιδανίκευση ή την εξύμνηση μιας κατάστασης που ενδέχεται να είναι προβληματική για την υγεία και την ποιότητα ζωής του. Το να αποδέχεσαι τον άλλον σημαίνει ότι δεν τον στιγματίζεις ή ενοχοποιείς για την κατάστασή του, όχι ότι παρουσιάζεις την ασθένεια ή την δυσκολία ως προτέρημα ή κάτι που δεν χρειάζεται αντιμετώπιση. Ο σεβασμός στη διαφορετικότητα δεν αναιρεί την ανάγκη για ενημέρωση, πρόληψη και – όταν είναι εφικτό – θεραπεία.
Η παχυσαρκία είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Σήμερα, δεν μιλάμε απλώς για μερικά παραπανίσια κιλά ή για διαφορετικούς σωματότυπους· τα επίσημα στοιχεία δείχνουν μια ανησυχητική επιδείνωση του φαινομένου. Η Ελλάδα αναμένεται, μέχρι το 2050, να είναι η πιο παχύσαρκη χώρα υψηλού εισοδήματος στην Ευρώπη: 48% των γυναικών και 41% των ανδρών θα είναι παχύσαρκοι. Ήδη σήμερα, το 63% των ανδρών και σχεδόν οι μισές γυναίκες είναι υπέρβαροι ή παχύσαρκοι.
Δεν χρειάζεται να επαναλαμβάνουμε τις σοβαρές επιπτώσεις της παχυσαρκίας στην υγεία – οι γιατροί είναι πιο αρμόδιοι να τις εξηγήσουν. Ωστόσο, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τις κοινωνικές και ψυχολογικές ρίζες του φαινομένου. Η αύξηση της παχυσαρκίας σχετίζεται, σε μεγάλο βαθμό, με τη μείωση της χαράς στη ζωή πολλών ανθρώπων, με την οικονομική ανασφάλεια, τη θλίψη, την έλλειψη χρόνου και ξεκούρασης, τη δυσκολία πρόσβασης σε ποιοτική διατροφή. Το πρόχειρο φαγητό, τα delivery, τα επεξεργασμένα γεύματα, είναι πλέον μέρος της καθημερινότητας πολλών οικογενειών. Ταυτόχρονα, ο σύγχρονος τρόπος ζωής – οι εξαντλητικές ώρες εργασίας, η απουσία άσκησης, η μοναξιά πίσω από τις οθόνες – ενισχύει τον φαύλο κύκλο.
Το φαγητό γίνεται παρηγοριά, φίλος, καταφύγιο. Και το ψυχολογικό κομμάτι του προβλήματος συχνά θάβεται κάτω από «γυαλιστερά» tips διατροφής και συμβουλές γρήγορης απώλειας βάρους από influencers που συχνά αγνοούν τη βαθύτερη πολυπλοκότητα της κατάστασης.
Συμπερασματικά, ναι, κάθε άνθρωπος πρέπει να είναι απόλυτα αποδεκτός και σεβαστός – είτε αντιμετωπίζει πρόβλημα υγείας, είτε φέρει οποιαδήποτε ιδιαιτερότητα. Δεν πρέπει να ενοχοποιείται, ούτε να στιγματίζεται. Όμως, άλλο η αποδοχή και άλλο η εξύψωση της δυσκολίας ως «κανονικότητας» που δεν χρειάζεται προσπάθεια ή φροντίδα. Η πραγματική ενσυναίσθηση δεν είναι να αγνοούμε το πρόβλημα, αλλά να στεκόμαστε δίπλα στον άλλον στη διαδρομή του προς μια καλύτερη ζωή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου