Ο Χριστός ανέστη, εσύ;

Εμμανουήλ Πανσέληνος, "Η εις Άδου Κάθοδος", τοιχογραφία,
Ναός Πρωτάτου, Άγιο Όρος, 1290.
"...χριστολογικό επίκεντρο είναι η ιδιότητα του Χριστού
ως προπομπού αλλά και κυρίαρχου επί του θανάτου και
της αναστάσεως. Αντίστοιχα η Θεοτόκος ως κατεξοχήν Θεομήτωρ,
και παρθένος ιερά νύμφη, διαλέγεται, ειδικά υμνολογικά,
με την μητρώα και ορφική ταύτιση της Περσεφόνης-Κόρης.
Χαρακτηριστικά καλείται «βασίλισσα» και «Κόρη»,
κλασσικές ιδιότητες της Περσεφόνης, της οποίας το παλάτι
μυθολογούνταν στον Άδη, ενώ στον ορφισμό γεννά
τον πρώτο Διόνυσο, λατινιστί Liber Pater",
όπως αναφέρει στον πρόλογο της πραγματείας του με τίτλο
"Η Εικόνα της «Εις Άδου Καθόδου»: Από την Αρπαγή της Περσεφόνης,
στην απόκρυφη γραμματεία και την λειτουργική"
ο θεόλόγος Κωνσταντίνος Κόττης.

Κάθε θρησκεία, και πλείστες όσες από τις Εσωτερικές Διδασκαλίες, "κρύβουν με αλληγορίες και αποκαλύπτουν με σύμβολα" τις ίδιες προβληματικές που οδηγούν σε αυτό που ο καθένας μας επιθυμεί εξ αρχής να ανακαλύψει ώς μέγιστη προσωπική αλήθεια. Όμως το κοσμικό μέρος του Χριστιανισμού, όπως και όλων των θρησκειών, προκειμένου να εξουσιάζει την πλειοψηφία των ανθρώπων, που δεν έχουν καμία τάση να σκεφτούν αλλά χρειάζονται βεβαιότητες και διαβεβαιώσεις  για να εξακολουθήσουν να ζουν και να μην παραδοθούν στα πάθη του ζώου μέσα τους και στους τρόμους της ύπαρξης, προτυποποίησε την μία και μοναδική Αλήθεια του, ώστε όλοι να αρκούνται σε μια διαβεβαίωση για να ζουν την κάθε μέρα τους, αυτή του "ανήκειν". Αυτό είναι το νόημα του "Χριστεπώνυμου πλήθους", των αγγελτηρίων ("Χριστός Ανέστη", Ευαγγέλια, κ.α.) και των διαβεβαιώσεων ("Αληθώς ο Κύριος", Παλαιάς, Καινής "Διαθήκης" κλπ). Άλλως, ο καθένας μπορεί να φιλοσοφήσει και να προσπαθήσει να βρει τον Εαυτό, τις αλήθειες και τα εφόδια να ζήσει με τον τρόπο που επιθυμεί, πράττοντας όσα αποφασίζει και μπορεί, αξιοποιώντας τα σύμβολα ως σύμβολα, και τις αλληγορίες ως τέτοιες, σφυρηλατώντας το δικό του όραμα για τον Εαυτό και για τον Κόσμο.

Καμία θρησκεία δεν είναι άχρηστη και καμία κουλτούρα ξένη, εφόσον κάποιος καταφέρει να βιώσει την εμπειρία της, και να δανειστεί τα φτερά της για να χτίσει το δικό του όραμα. Η απλή ομολογία στα πάθη και τα θαύματα κάποιου άλλου δεν βοηθά. Οι Διδασκαλίες εισηγούνται δρόμους: τον προορισμό των οποίων είμαστε καταδικασμένοι να ανακαλύψουμε, μέσα από τις επιλογές μας  στην διάρκεια του ταξιδιού.

Ο Χρόνος είναι ένα απόλυτο όριο στις εν κοινωνία πράξεις, ένα σχετικό όριο στο πεδίο της σκέψης, ένα πλασματικό όριο στην πορεία της διανόησης -αφού καθένας ορίζει με τον δικό του τρόπο το φιλοσοφικό πλαίσιο των ορίων (των πολύ, λίγο, επαρκές, καθόλου).

Θέλεις να αναγνωρίζουν οι άλλοι που έχεις φτάσει/ποιός πραγματικά είσαι; Δεν είναι αυτός ο σκοπός της πνευματικής αναζήτησης, αλλά για κάθε πάροδο στον δρόμο υπάρχει οδός. Ζήσε κάθε λεπτό σύννομα με την φιλοσοφία που ανέπτυξες και οι άνθρωποι θα σε αναγνωρίσουν δεσμευόμενοι από τον βαθμό της δικής τους ικανότητας για κατανόηση.

Κατ' αναλογίαν: αν θέλεις να αναγνωρίζω τον Χριστό στο πρόσωπο σου, πρέπει να με πείσεις με την ύπαρξη σου ότι ακολουθείς τον δρόμο του, οχι επειδή είναι δικός του, αλλά επειδή είναι δικός σου. Θα σε αναγνωρίσω απο την πορεία και την σχέση σου με τα σύμβολα σου, από την συναλληλία με άλλες υπάρξεις -τους δεσμούς χωρίς δεσμά με τους ανθρώπους και κάθε τι υπάρχει σε αυτό τον κόσμο που ζουμε όλοι. Ο Χριστός ανέστη, εσύ;

The Roman Empire at Bay: Ματιές στα θεμέλια του Κράτους στον Δυτικό Κόσμο

To "The Roman Empire at Bay, AD 180-395 (The Routledge History of the Ancient World" δεν είναι ένα εύκολο ανάγνωσμα, ούτε καν την δεύτερη φορά που θα το διαβάσεις, όπως έκανα εγώ μόλις. 780 πυκνογραμμένες σελίδες με μόνο 4 χάρτες, χωρισμένες σε πέντε κεφάλαια με άξονα την ιδρεύνηση διαφορετικών πτυχών της αυτοκρατορίας παρά με χρονολογική άγκυρα αποτελούν τον σκελετό του τιτάνιου ιστοριογραφικού εγχειρήματος.

Το βιβλίο όμως ανταμείβει όποιον εκτελέσει το "άλμα της πίστης" (leap of faith) και το διαβάσει. Είναι βαθιά ενημερωτικό, ακραία προσωπογραφικό και ενδιαφέρον, για οποιονδήποτε θέλει πραγματικά να καταλάβει την ουσιαστική πολιτισμική συμβολή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αλλά και να γνωρίσει την εποχή και τους ανθρώπους της, τις ελπίδες τους, τις δοκιμασίες τους, την εμπειρία της ζωής τους, μέχρι τις πιο μικρές λεπτομέρειες. Σε έναν και μόνο τόμο, καλύπτεται η ουσία των κρίσιμων χρόνων 180-395 μ.Χ., η οποία είδε τη μετατροπή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από ένα ενιαίο κράτος με επίκεντρο τη Ρώμη σε μια νέα πολιτεία με δύο πρωτεύουσες και μια νέα θρησκεία την Χριστιανική.

Το βιβλίο ενσωματώνει την κοινωνική και πνευματική ιστορία στην αφήγηση, επιδιώκοντας να διερευνήσει τη σχέση μεταξύ ενδεχόμενων γεγονότων και βαθύτερης δομής. Καλύπτει επίσης μια εκπληκτικά τους εμφύλιους πολέμους μετά τον θάνατο του Commodus, και με ενδιαφέροντα τρόπο την μετατροπή του Κωνσταντίνου και την άφιξη των Γότθων στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Είναι ένα βιβλίο που εξηγεί στον αμύητο και τεκμηριώνει στον μυημένο την επινόηση των δομών του σύγχρονου κράτους, την θεμελίωση του δικανικού συστήματος στον Δυτικό κόσμο, την έννοια του τακτικού στρατού, την εμπλοκή της θρησκευτικής και κοσμικής εξουσίας όπως την βλέπουμε σήμερα, τέλος, την έννοια της μιας Πολιτείας πολύ διαφορετικής από την αρχαιοελληνική, μα ίσως πιο κοντινής στο σκληρό σύγχρονο πολιτικό γίγνεσθαι, ώστε σε κάνει να αναρωτιέσαι για την ουσιαστική προὀδο που έχει επιτύχει από το 395 μ.Χ. και εξής ο πολιτισμός μας.

Φαγιούμ, μια σπονδή στην αθανασία

Με τον όρο πορτραίτα Φαγιούμ εννοείται το σώμα των προσωπογραφιών που φιλοτεχνήθηκαν από τον 1ο έως τον 3ο αιώνα από συνεχιστές της ύστερης ελληνιστικής παράδοσης της Αλεξανδρινής Σχολής και διασώθηκαν ως τη σημερινή εποχή. Τα πορτραίτα ανακάλυψε και ανέφερε πρώτος ο ιταλός περιηγητής Πιέτρο ντελα Βάλλε το 1615 (Pietro Della Valle). Πρόκειται για νεκρικά πορτραίτα, προορισμένα για ταφική χρήση, που πήραν το όνομά τους από την όαση Φαγιούμ, στην οποία ανακαλύφθηκαν τα πρώτα από αυτά. Εκτεταμένες αρχαιολογικές ανασκαφές που διεξήχθησαν από αγγλικές και γαλλικές αποστολές στις αρχές του 19ου αιώνα έφεραν στο φως περισσότερες προσωπογραφίες. Το 1887, κάτοικοι της περιοχής κοντά στο ελ-Ρουμπαγιάτ ανακάλυψαν και ανέσκαψαν ταριχευμένα σώματα με προσωπογραφίες στη θέση της κεφαλής. Τα συγκεκριμένα έργα αγόρασε ο Θίοντορ Γκραφ (1840–1903), αυστριακός επιχειρηματίας και τα παρουσίασε σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις και τη Νέα Υόρκη, κινώντας το ενδιαφέρον των ενασχολούμενων με τις εικαστικές τέχνες. Στην Ελλάδα η μεγαλύτερη -ίσως και η μοναδική- συλλογή Φαγιούμ πορτραίτων ανήκει στο Μουσείο Μπενάκη.

Τα εν λόγω πορτρέτα θεωρούνται ο σπασμένος κρίκος στην ιστορία της ζωγραφικής, μεταξύ της ζωγραφικής της αρχαίας Ελλάδας και της ελληνιστικής περιόδου, εξ ου και με το ζήτημα έχουν ασχοληθεί σσειρά από επιφανείς μελετητές της ελληνικής αρχαιότητας. Αν σε ερευνητικό επίπεδο η ανακάλυψη τους επηρέασε η αρχαιολογική και αρχαιο-ανθρωπολογική έρευνα από την ανακάλυψη τους, είναι παραπανω από βέβαιο ότι μερικοί από τους σημαντικότερους έλληνες ζωγράφους -ιδίως της λεγόμενης “γενιάς του ‘30” (δηλαδή της γενιάς των Δ. Πικιώνη, Φ. Κόντογλου, Ν. Χατζηκυριάκου Γκίκα, Ν. Νικολάου, Ν. Εγγονόπουλου, Γ. Τσαρούχη, Γ. Μόραλη, κλπ.)- στην ζωγραφική έδρασε καταλυτικά. Μέχρι στιγμής έχουν δει το φως περισσότερα από 1.000 πορτρέτα του Φαγιούμ, τα οποία ανήκουν σε συλλογές μουσείων και ιδιωτών. Αν και περισσότερα προέρχονται από την περιοχή του Φαγιούμ, μια περιοχή της αρχαίας Αιγύπτου που ξεκινούσε 60 χιλιόμετρα νοτίως του Καΐρου, στη δυτική όχθη του Νείλου. Στα αρχαία χρόνια, η περιοχή του Φαγιούμ ονομαζόταν «ο κήπος της Αιγύπτου» για την οργιαστική βλάστησή της. Ήταν μια πλούσια κοιλάδα που φάνταζε σαν όαση στη σιωπή της απέραντης ερήμου. Στο κέντρο της κοιλάδας που θυμίζει μια φυσική λεκάνη βρισκόταν η λίμνη Μοίριδα. Πολλές πόλεις ανθούσαν στην περιοχή, στις παρυφές των λόφων, και εκεί κοντά οι άνθρωποι συνήθιζαν να θάβουν τους νεκρούς τους, από τον 19ο αιώνα π.Χ., όταν ο Φαραώ Αμενεμχάτ Γ’ έκτισε την πυραμίδα του στη Χαουάρα του Φαγιούμ και άνοιξε κανάλια προσπαθώντας να ελέγξει τη ροή των νερών για να προστατεύσει την κοιλάδα από τις πλημμύρες, χωρίς επιτυχία. Οι πολεις εγκαταλείφθηκαν, για να γνωρίσουν άνθηση και πάλι τα ελληνιστικά χρόνια, επί του Πτολεμαίου Β’ του επονομαζόμενου «»Φιλαδελφού». Ο βασιλιάς αυτός ονόμασε μια πόλη που έκτισε εκεί Φιλαδέλφεια. Η κοιλάδα εξακολουθούσε να είναι εύφορη και στη νέα πόλη κατοίκησαν εγκαθιδρύοντας ειρηνικές σχέσεις μεταξύ τους Ελληνες, Σύριοι, Ρωμαίοι, Νούβιοι και Εβραίοι. η επίσημη γλώσσα βεβαίως ήταν τα ελληνικά και μια σειρά από συνήθειες θύμιζαν την Μεγάλη Ελλάδα, ωστόσο τα περισσότερα μέλη της κοινότητας συνέχιζαν να λατρεύουν τους Αιγυπτίους θεούς και να διατηρούν τις παραδόσεις, πολλές από τις οποίες αναβίωσαν ως «τοπικές».Εικάζεται ότι μία εξ αυτών ήταν η ταφή των νεκρών με ένα πορτρέτο «Φαγιούμ». Το κατά πόσον αυτά τα πορτραίτα έφεραν τυποιημένα στοιχεία της πρώτης εποχής τους (19ος π.Χ.), πέρα από τις καταφανείς ελληνιστικές επιρροές τους, μέλλεται να αποφασιστεί.

Η εγκαυστική ζωγραφική, ονομάζεται και «ζωγραφική με ζεστό κερί», είναι η δημιουργία ζωγραφικών έργων με τη χρήση θερμασμένου κεριού στο οποίο έχει προστεθεί χρωστική ουσία. Το υλικό αυτό, στην υγρή ή στην πιο συμπυκνωμένη μορφή του (πάστα), απλώνεται στη επιφάνεια, συνήθως ξύλινη αλλά και σε καμβά ή άλλα υλικά. Η απλούστερη μίξη στη εγκαυστική μπορεί να γίνει προσθέτοντας χρώμα σκόνης σε κερί μέλισσας. Υπάρχουν και άλλες συνταγές που μπορούν να χρησιμοποιηθούν, κάποιες από τις οποίες περιλαμβάνουν και άλλα είδη κεριού, ρητίνη Δαμάρεως, λινέλαιο ή άλλα συστατικά. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί με αγνό χρώμα σκόνης ή σε μίγματα με χρώματα λαδιού ή άλλες χρωστικές. Μεταλλικά εργαλεία ή ειδικά πινέλα χρησιμοποιούνται για να σχηματίσουν το χρωματικό μείγμα πριν αυτό κρυώσει.

Ημερίδα παρουσίασης των σύγχρονων αρχαιολογικών ανασκαφών της Φωκίδας

Εξαιρετικά σημαντικές ανακαλύψεις έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια στην Φωκίδα, αλλά τις ανακοινώσεις των αρχαιολόγων -οι οποίες για να είμαστε ειλικρινείς είναι διατυπωμένες σε τόσο "κρυπτική" γλώσσα, ώστε αν κάποιος δεν έχει 2-3 μεταπτυχιακά στην αρχαιολογία αδυνατεί να καταλάβει!- δεν δημοσιεύουν παρα μόνο ερευνητικά έντυπα του χώρου, τα περισσότερα εξ αυτών μη  ελληνόφωνα! Η Εφορεία Αρχαιοτήτων Φωκίδος σε συνεργασία με την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας – Περιφερειακή Ενότητα Φωκίδας και το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών διοργανώνει το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2015, 17. 00, ημερίδα με θέμα τα νέα πορίσματα της αρχαιολογικής έρευνας για την περίοδο 2010 – 2014.  Σκοπός της ημερίδας είναι η παρουσίαση του έργου της Εφορείας Αρχαιοτήτων Φωκίδος σε συνεργασία με συναρμόδιες Δ/νσεις του Υπουργείου Πολιτισμού και άλλους επιστημονικούς φορείς, και συγκεκριμένα τη Δ/νση Προϊστορικών & Κλασικών Αρχ/των, την 24η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, τη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή, το Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, για την προστασία και ανάδειξη των μνημείων της Φωκίδας κατά τη διάρκεια των ετών 2010-2014, μίας περιόδου ιδιαίτερα δύσκολης λόγω της οικονομικής κρίσης που γνώρισε η χώρα.  Ιδιαίτερη έμφαση θα δοθεί στην παρουσίαση των νέων αρχαιολογικών ευρημάτων τα οποία έχουν απασχολήσει την επιστημονική κοινότητα αλλά και τα ΜΜΕ ακόμη και σε διεθνές επίπεδο, όπως ο μυκηναϊκός τάφος της Άμφισσας και ο εντοπισμός του αρχαίου Ιπποδρόμου του δελφικού μαντείου.

Πομπηία | Τα 1100 πρόσωπα του θανάτου

ΟΣΟΙ δεν έχουν επισκεφτεί την Πομπηία, ή και εκείνοι που, ενώ την έχουν επισκεφτεί, δεν διαβάζουν ποτέ όταν βρίσκονται σε αρχαιολογικό χώρο ή μουσείο,  θεωρούν ότι βλέπουν απολιθωμένα πτώματα. Στην πραγματικότητα βλέπουν την εξαίρετη επινόηση ενός αρχαιολόγου, να ρίξει γύψο μέσα σε κοιλότητες στην ηφαιστειακή τέφρα, στην διάρκεια των ανασκαφών, όταν, ανοίγοντας μια μικρή τρύπα κάποιος ανακάλυπτε το πρώτο οστό, που υποδήλωναν υπολείμματα ζωντανού πλάσματος. Ο γύψος καλουπονόταν με σχετική πίεση στην "μήτρα" από πετρωμένη στάχτη, και όταν αυτή έσπαγε, παρέμενε σχετικά συμπαγής, μαζί βέβαια με υπολείμματα οστών. Η ανασκαφή της Πομπηίας παραμένει συγκλονιστική όχι διότι ανακαλύφθηκαν 1100 πτώματα ανθρώπων και ζώων, αλλά διότι μας φέρνει πρόσωπο με πρόσωπο με τον ίδιο  τον θάνατο, την στιγμή που συμβαίνει....

Διεθνής Συνάντηση για την αποκατάσταση των μνημείων της Ακρόπολης

Διαβάζω στην ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ:

«Ο Παρθενώνας έχει ακόμα πολλή δουλειά. Με το τρέχον ευρωπαϊκό πρόγραμμα θα ολοκληρώσουμε το τμήμα της δυτικής πλευράς, ένα πολύ σημαντικό έργο που ξεκίνησε το 2011 και το οποίο αφορά τις δύο γωνίες του μνημείου, υπάρχουν όμως εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης και στην υπόλοιπη περιοχή της δυτικής πλευράς. Επίσης, έχουν ξεκινήσει εργασίες αποκατάστασης στον ορθοστάτη και στον πρώτο δόμο του βόρειου τοίχου του σηκού, ένα μεγάλο έργο, που θα πρέπει να ενταχθεί και στο επόμενο ευρωπαϊκό πρόγραμμα», δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Βασιλική Ελευθερίου, αρχιτέκτων-διευθύντρια της Υπηρεσίας Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης (ΥΣΜΑ).

Η ίδια συμπλήρωσε ότι βρίσκονται σε εξέλιξη εργασίες που αφορούν στην κατάξεση των ραβδώσεων των κιόνων στα καινούργια συμπληρώματα στη βόρεια πλευρά, οι οποίες θα ολοκληρωθούν ως το τέλος του έτους, ενώ θα γίνει κατάξεση των ραβδώσεων και σε δύο κίονες του πρόναου. Επίσης, προβλέπεται η δομική αποκατάσταση δύο λίθων του υπερθύρου στη δυτική θύρα του σηκού, που είχε αναστηλωθεί από τον Ν. Μπαλάνο τη δεκαετία του ’30.

Αφορμή για να ειπωθούν τα παραπάνω ήταν η επιστημονική διημερίδα που ξεκινά σήμερα στο Μουσείο Ακρόπολης. Πρόκειται για την 6η Διεθνή Συνάντηση για την Αποκατάσταση των Μνημείων της Ακρόπολης, που έχει ως θέμα «Τα αναστηλωτικά έργα στην Ακρόπολη». Η τελευταία συνάντηση είχε πραγματοποιηθεί το 2002.

«Οι συναντήσεις αυτές, οι οποίες πάντα αφορούν στην Ακρόπολη, είναι μια τακτική που εφάρμοσε η Επιτροπή Συντηρήσεως Μνημείων Ακροπόλεως από το 1975 που συστάθηκε, όταν ήταν πολύ κρίσιμα τα θέματα με την ατμοσφαιρική ρύπανση και με τα υλικά που θα χρησιμοποιούνταν στις επεμβάσεις στα μνημεία. Γι’ αυτό υπήρχε η πρόθεση να ζητηθεί η γνώμη και των ξένων ειδικών. Σήμερα, που ο τομέας έχει πλέον αναπτυχθεί και στη χώρα μας, οι συμμετοχές των Ελλήνων ειδικών, αρχαιολόγων, μηχανικών κ.λπ. είναι πάρα πολλές, καθώς πάρα πολλά αναστηλωτικά έργα βρίσκονται σε εξέλιξη ή έχουν ολοκληρωθεί», επισήμανε.

Στη διημερίδα θα παρουσιαστούν οι εργασίες που έγιναν στα μνημεία του Ιερού Βράχου κατά την περίοδο 2000-2010 με πιστώσεις του Γ΄ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης, καθώς και εκείνες που βρίσκονται σε εξέλιξη. Πραγματοποιείται στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων της Επιτροπής Συντηρήσεως Μνημείων Ακροπόλεως (ΕΣΜΑ) και της Υπηρεσίας Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης (ΥΣΜΑ), σε συνεργασία με την Α΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων (ΕΠΚΑ) και την Ειδική Υπηρεσία Τομέα Πολιτισμού.

Αξίζει να σημειωθεί ότι μετά την παρουσίαση των εργασιών κι αφού προηγηθεί επίσκεψη στα εργοτάξια, θα διανεμηθεί ερωτηματολόγιο, που φέτος αφορά θέματα του Παρθενώνα. Το ερωτηματολόγιο αυτό μπορεί να συμπληρωθεί από τους συνέδρους εκείνη την ώρα ή να σταλεί στην ΥΣΜΑ μέσω mail ή ταχυδρομικώς. «Εμείς, θα τα συγκεντρώσουμε, θα τα επεξεργαστούμε και θα εντάξουμε τις απαντήσεις του ερωτηματολογίου στα πρακτικά της συνάντησης όταν θα εκδοθούν περίπου μετά από 6 μήνες. Φυσικά, το ερωτηματολόγιο δεν μπορεί να έχει τον χαρακτήρα των αποφάσεων, οι οποίες λαμβάνονται από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο. Ωστόσο, μας ενδιαφέρει να δούμε αν υπάρχει κάτι που δεν έχουμε σκεφτεί στις ήδη διατυπωμένες εναλλακτικές προτάσεις μας, να δούμε την πρόθεση, την επιχειρηματολογία, προς τα πού κλείνουν οι απόψεις», επισημαίνει, τονίζοντας ότι το συνέδριο «ήταν μια ευκαιρία για να κάνουμε έναν απολογισμό της δουλειάς και να σκεφτούμε και το μέλλον».

Η διημερίδα είναι ανοιχτή για το κοινό, χωρίς ωστόσο να υπάρχει δυνατότητα διάθεσης του συνεδριακού υλικού (περιλήψεις συνεδρίου, εκδόσεις ΥΣΜΑ, καρτέλα συμμετοχής), που θα διατεθούν στους εγγεγραμμένους συνέδρους – ο αριθμός των οποίων έχει συμπληρωθεί από τις 25/9. Ωστόσο, οι παραπάνω πληροφορίες είναι αναρτημένες στην ιστοσελίδα της ΥΣΜΑ (http://www.ysma.gr/news/6h-die8nhs-synanthsh-gia-thn-apokatastash-twn-mnhm) για όλους τους ενδιαφερόμενους.