Πως εκπαιδεύονταν οι Δάσκαλοι της Αναγέννησης, όταν ήταν μαθητές;

Η εκπαίδευση των καλλιτεχνών κατά την Αναγέννηση αποτελούσε μια συστηματική διαδικασία που στόχευε στην ανάπτυξη τόσο των τεχνικών δεξιοτήτων όσο και της διανοητικής κατάρτισης. Οι μελλοντικοί καλλιτέχνες ξεκινούσαν την εκπαίδευσή τους σε εργαστήρια, γνωστά ως "bottega", υπό την καθοδήγηση ενός έμπειρου δασκάλου. Η διαδικασία συνήθως ξεκινούσε σε μικρή ηλικία, όταν οι μαθητευόμενοι αναλάμβαναν βοηθητικές εργασίες, όπως την παρασκευή χρωμάτων και την προετοιμασία καμβάδων. Μέσα από αυτές τις φαινομενικά απλές δραστηριότητες, εξοικειώνονταν με τα υλικά και τις βασικές τεχνικές που αποτελούσαν τη βάση της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Καθώς προχωρούσαν στην εκπαίδευσή τους, οι μαθητευόμενοι άρχιζαν να αντιγράφουν σχέδια και έργα τέχνης, μαθαίνοντας τη σύνθεση, την ανατομία και την προοπτική.

Η σχεδίαση, γνωστή ως "disegno", ήταν η κεντρική δεξιότητα στην εκπαίδευση. Θεωρούνταν η βάση κάθε καλλιτεχνικής δημιουργίας και απαιτούσε αφοσίωση και αμέτρητες ώρες εξάσκησης. Οι μαθητευόμενοι έκαναν σχέδια από γύψινα εκμαγεία αρχαίων γλυπτών και, αργότερα, από ζωντανά μοντέλα. Αυτή η πρακτική τους βοηθούσε να κατανοήσουν τη φόρμα, τις αναλογίες και την κίνηση, στοιχεία που χαρακτήριζαν την τέχνη της Αναγέννησης. Επιπλέον, οι καλλιτέχνες ενθαρρύνονταν να μελετούν μαθηματικά, γεωμετρία και φιλοσοφία, σύμφωνα με τις ανθρωπιστικές αξίες της εποχής. Οι γνώσεις αυτές ήταν απαραίτητες για την κατανόηση της προοπτικής και της ανατομίας, ενώ προσέδιδαν βάθος και διανοητική διάσταση στο έργο τους.

Η σχέση μεταξύ δασκάλου και μαθητευόμενου ήταν ζωτικής σημασίας. Οι μαθητευόμενοι εργάζονταν συχνά για πολλά χρόνια υπό την επίβλεψη ενός μέντορα, αποκομίζοντας γνώσεις, εμπειρίες και επαφές με σημαντικούς προστάτες της τέχνης. Αυτές οι σχέσεις έπαιζαν καθοριστικό ρόλο στην επαγγελματική τους πορεία. Όταν οι μαθητευόμενοι ολοκλήρωναν την εκπαίδευσή τους, μπορούσαν να εργαστούν ως ανεξάρτητοι καλλιτέχνες ή να δημιουργήσουν τα δικά τους εργαστήρια, συνεχίζοντας την παράδοση της εκπαίδευσης των επόμενων γενεών.

Το σύστημα εκπαίδευσης της Αναγέννησης αποτέλεσε τη βάση για τη δημιουργία μερικών από τα σπουδαιότερα έργα τέχνης στην ιστορία. Η ισορροπία ανάμεσα στην τεχνική αρτιότητα, τη διανοητική ανάπτυξη και την καθοδήγηση από έμπειρους καλλιτέχνες εξασφάλισε την αδιάκοπη εξέλιξη της τέχνης και άφησε μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει.

Σχετικό με το θέμα, πιο αναλυτικό από το κέιμενο μου και πολύ ενδιαφέρον βρήκα το ακόλουθο video. 

Ανακυκλωμένα Υλικά στην Τέχνη: Το Πρωτοποριακό Έργο της Nevelson

Στις 27 Ιουνίου του 1959, δλδ. "σαν σήμερα", η Louise Nevelson παρουσίασε για πρώτη φορά δημόσια έργο της, την εγκατάσταση "Sky Cathedral", μια σημαντική στιγμή στην ιστορία της σύγχρονης τέχνης. Η Nevelson χρησιμοποίησε ξύλινα αντικείμενα που βρήκε στα απορρίμματα, όπως σπασμένα έπιπλα και σανίδες, για να δημιουργήσει ένα μεγάλο, τοιχογραφικό έργο. Τα κομμάτια αυτά συναρμολογήθηκαν σε ένα σύνθετο γεωμετρικό σχέδιο, βαμμένα εξ ολοκλήρου μαύρα, δίνοντας έμφαση στην υφή και τη μορφή των υλικών. Αυτή η καινοτόμος προσέγγιση ανέδειξε την ιδέα ότι τα απορρίμματα μπορούν να μετατραπούν σε τέχνη υψηλής αισθητικής και συμβολικής αξίας.

Η χρήση ανακυκλωμένων υλικών από τη Nevelson ήταν πρωτοποριακή και άλλαξε την αντίληψη για τα υλικά που μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην τέχνη. Η πρακτική της προώθησε την επαναχρησιμοποίηση και την ανακύκλωση, επιτρέποντας στους καλλιτέχνες να ανακαλύψουν νέες δυνατότητες και μέσα έκφρασης. Η δουλειά της συνέβαλε στην ανάπτυξη του κινήματος Assemblage Art, όπου αντικείμενα καθημερινής χρήσης επαναχρησιμοποιούνται για τη δημιουργία τέχνης, υποστηρίζοντας ότι οτιδήποτε μπορεί να γίνει τέχνη, αρκεί να τοποθετηθεί σε νέο πλαίσιο.

Επιπλέον, η Nevelson επηρέασε την εννοιολογική τέχνη, καθώς τα αντικείμενα που χρησιμοποιούσε είχαν ήδη μια ιστορία και έναν προηγούμενο σκοπό, προσδίδοντας μια εννοιολογική διάσταση στις δημιουργίες της. Η πρακτική της επίσης προώθησε τις αρχές της περιβαλλοντικής συνείδησης και αειφορίας στην τέχνη, ανοίγοντας τον δρόμο για μελλοντικούς καλλιτέχνες να εξερευνήσουν οικολογικά θέματα. Με την "Sky Cathedral", η Nevelson όχι μόνο δημιούργησε ένα εντυπωσιακό έργο τέχνης, αλλά και καθιέρωσε τη χρήση ανακυκλωμένων υλικών ως μια αποδεκτή και δημιουργική προσέγγιση στην καλλιτεχνική παραγωγή.

Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση: KIRERU των RootlessRoot & John Parish

Υπό τους ήχους της ζωντανής μουσικής του John Parish, οι RootlessRoot αποκαλύπτουν την άγρια ομορφιά του χορού. Στο “Kireru”, που στα ιαπωνικά σημαίνει «ξέσπασμα οργής», ένας άνεμος οργής θα σαρώσει το λευκό τοπίο της σκηνής. Μια θάλασσα από λευκά πλαστικά μαχαιροπίρουνα θα υποχωρεί με θόρυβο καθώς οι οκτώ εκπληκτικοί χορευτές, από πέντε διαφορετικές χώρες, που συμπράττουν με τους RootlessRoot, θα φέρνουν στη σκηνή ένα χορό υψηλής τάσης, εκτός ορίων, υπέροχα απελευθερωτικό.

Ανακαλύψτε περισσότερα για την παράσταση ΕΔΩ.

Xavi Bou | Ornitografias project: Murmurations (VIDEO)

Murmurations; Ornitographies project from Xavi Bou on Vimeo.

In winter, starlings join in flocks of thousands of individuals to try to confuse the hawks that attack them, doing a mesmerizing dance.  This video is part of the Ornitografias project, a project in which Xavi Bou has been working for years, which consists in visualizing the beauty of bird flight paths.  To learn more about this project visit the web: xavibou.com

Ζητάτε να σας πω

Ο Αττίκ (πραγματικό όνομα: Κλέων Τριανταφύλλου, 19 Μαρτίου 1885 - 29 Αυγούστου 1944) ήταν Έλληνας συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής των τραγουδιών του. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους εκφραστές του ελληνικού ελαφρού τραγουδιού στις αρχές του 20ού αιώνα.

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος της Εριθέλγης Ραπτάκη. Από την μητέρα του ήταν εγγονός του Δημητρίου Ραπτάκη, ιατρού και βουλευτή Κυθήρων στην Ιόνιο Βουλή, και της Κλεπάτρας Κορωναίου, αδελφής του στρατιωτικού Πάνου Κορωναίου. Μεγάλωσε στην Αίγυπτο, όπου παρακολούθησε μαθήματα μουσικής. Το 1907 φτάνει στο Παρίσι, για να σπουδάσει πολιτικές και οικονομικές επιστήμες -ως συνέχεια των σπουδών του στη Νομική σχολή Αθηνών- όμως αποφάσισε να τις εγκαταλείψει γρήγορα για να γραφτεί στο Conservatoire de Paris, όπου θα έχει καθηγητές τον Gabriel Fauré, τον Camille Saint-Saëns και τον Émile Pessard. Στο Παρίσι είχε εκδόσει περίπου 300 συνθέσεις, τραγούδια, μουσική για πιάνο, για οπερέτα, για μπαλέτο κ.α. και έγινε ιδιαίτερα γνωστός. Συνεργάστηκε ως ηθοποιός με διάφορους θιάσους και συμμετείχε σε περιοδείες σε διάφορες χώρες ως το 1930, οπότε εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και δημιούργησε την περίφημη «Μάντρα του Αττίκ».

Λίγο πριν από τον θάνατό του πρωταγωνίστησε στην ταινία Χειροκροτήματα του Γιώργου Τζαβέλλα που είχε κάποια σχεδόν αυτοβιογραφικά στοιχεία (δείτε το βίντεο στο τέλος του κειμενου). Στην ταινία αυτή ο Αττίκ, κουρασμένος από τις κακουχίες της κατοχής και υπερβολικά μελοδραματικός, σε λίγα θύμιζε τη γεμάτη δυναμισμό και ευφυΐα προσωπικότητα του δημιουργού της «Μάντρας». Τραγούδια του συνθέτη στην ταινία απέδωσε η ηθοποιός Ζινέτ Λακάζ.