Τι Διδάσκει το Ισραήλ σε Μια Κοινωνία σε Κρίση Ταυτότητας

Αυτές οι μέρες είναι ώριμες για αποφάσεις και για ξεκάθαρες θέσεις. Σε μια εποχή όπου η πολωτική ρητορική κυριαρχεί, εγώ έχω επιλέξει να πάρω θέση — στο πλευρό του Ισραήλ. Όχι επειδή αρνούμαι τον πόνο των αμάχων στη Γάζα — κανείς δεν θέλει να βλέπει παιδιά να σκοτώνονται — αλλά επειδή αντιλαμβάνομαι βαθειά τα διακυβεύματα που αντιμετωπίζει αυτό το κράτος και τον λαό του.  

Πρώτα απ’ όλα, η Δημοκρατία. Το Ισραήλ είναι η μόνη λειτουργική, ανοικτή δημοκρατία στη Μέση Ανατολή, που ακόμη σε συνθήκες πολέμου επιτρέπει αντιπολιτευτικές διαδηλώσεις και πολιτικό διάλογο, εκλέγει πολίτες με αραβική καταγωγή στο κοινοβούλιο, και δεν καταργεί την ελευθερία της έκφρασης. Αυτό, μόνο του, είναι αξιοσημείωτο, υπό τις πιέσεις που δέχεται διαρκώς.

Από την Κατάρρευση στην Αυτοπεποίθηση: Η Ελλάδα του 2025 Είναι Πιο Ώριμη από Ποτέ – Θα την Αφήσουμε να Ξανακυλήσει;

Μπορεί να κουραστήκαμε να ακούμε για “ανάκαμψη” και “βελτίωση” την τελευταία δεκαετία, αλλά κάπου ανάμεσα στις στατιστικές και τις πολιτικές κορώνες, κάτι φαίνεται να έχει αλλάξει στ’ αλήθεια. Όχι επειδή το λένε οι αριθμοί – αλλά γιατί επιτέλους βλέπουμε κινήσεις που ξεφεύγουν από τα λόγια και πιάνουν ουσία. Από τα βελτιωμένα οικονομικά μεγέθη μέχρι την αναβαθμισμένη διεθνή παρουσία της Ελλάδας, από την πιο αποτελεσματική δημόσια διοίκηση μέχρι τις προσπάθειες στον τομέα της ενέργειας και της καινοτομίας, η εικόνα της χώρας αλλάζει. Όχι τέλεια. Όχι χωρίς προβλήματα. Αλλά με έναν ρυθμό που, αν μη τι άλλο, αξίζει να τον δείτε χωρίς προκαταλήψεις.

Τα τελευταία έξι και πλέον χρόνια η ελληνική οικονομία εμφανίζει σαφή σημάδια ανάκαμψης που δύσκολα μπορεί κανείς να αγνοήσει. Τα μεγέθη δείχνουν μείωση της ανεργίας σε επίπεδα κάτω του 8%, αύξηση του ΑΕΠ και συρρίκνωση του λόγου χρέους προς ΑΕΠ κατά δεκάδες ποσοστιαίες μονάδες. Οι διεθνείς αξιολογήσεις και οι επενδυτικές αποφάσεις ξένων οίκων και επιχειρήσεων καταγράφουν βελτίωση της αξιοπιστίας της χώρας: μικρότερα spreads, αυξημένες καταθέσεις νοικοκυριών, περισσότερες δαπάνες και επενδύσεις, και εντονότερη παρουσία ξένων εταιρειών και ακαδημαϊκών ιδρυμάτων στη χώρα.

Big Tech Εκτός Παιχνιδιού: Η ΕΕ Κλείνει την Πόρτα σε Meta, Apple, Google και Amazon για να Σώσει τα Δεδομένα και τον Ψηφιακό της Έλεγχο

Οι μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες των ΗΠΑ, όπως οι Meta, Apple, Google και Amazon, αντιμετωπίζουν σοβαρή πολιτική ήττα στις Βρυξέλλες, καθώς η Ευρωπαϊκή Ένωση κινείται προς τον αποκλεισμό τους από το υπό διαμόρφωση πλαίσιο ανταλλαγής χρηματοοικονομικών δεδομένων (FiDA). 

Παρά τις προειδοποιήσεις του Ντόναλντ Τραμπ για δασμούς στις χώρες που «διακρίνουν» τις αμερικανικές εταιρείες, η στήριξη χωρών όπως η Γερμανία προς τον ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό τομέα βαραίνει περισσότερο. Το νέο σύστημα στοχεύει στην ενίσχυση της ψηφιακής καινοτομίας στις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες, ωστόσο οι ευρωπαϊκές τράπεζες ανησυχούν ότι οι τεχνολογικοί κολοσσοί θα χρησιμοποιήσουν τα δεδομένα για να υπονομεύσουν τη σχέση τους με τους πελάτες. 

Η άλλη όψη της Γάζας: η αλληλεγγύη στους Παλαιστίνιους με ρεαλισμό

Η συμπόνοια προς τον παλαιστινιακό άμαχο πληθυσμό και η υποχρέωση έμπρακτης αλληλεγγύης δεν πρέπει να συνεπάγονται ηθική λευκή επιταγή για τις πράξεις της Χαμάς και των υποστηρικτών της, που συχνά στρέφονται κατά των ίδιων των Παλαιστινίων. Πολλοί από αυτούς που θεωρούμε σήμερα Παλαιστίνιους πρόσφυγες στην Ελλάδα και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίοι μας «ευαισθητοποιούν» και μεταφέρουν πληροφορίες για το «τι πραγματικά συμβαίνει», είναι στην πραγματικότητα καθεστωτικοί γιοι πάμπλουτων οικογενειών που υποστήριζαν ενεργά τη Χαμάς, διαφορετικά δεν θα είχαν καταφέρει να φύγουν και να ταξιδέψουν πριν την 7η Οκτωβρίου. Αυτό ισχύει όχι μόνο τώρα, που οι άμαχοι χρησιμοποιούνται ως ανθρώπινες ασπίδες στον πόλεμο που η Χαμάς ξεκίνησε με το Ισραήλ, αλλά και πολύ νωρίτερα, όταν η οργάνωση διοικούσε τη Λωρίδα της Γάζας για περισσότερο από δέκα χρόνια. 

Η ύπαρξη σημαντικής λαϊκής υποστήριξης, που φτάνει ακόμα και σήμερα περίπου στο 44%, δεν μπορεί να αγνοηθεί. Η διάκριση ανάμεσα στη νομιμότητα των ανθρωπιστικών διεκδικήσεων και στη βίαιη τζιχαντιστική ιδεολογία είναι κρίσιμη. Όπως και το να καταλάβουμε γιατί κανένα από κράτη που έχει έρθει σε επαφή με τους Παλιστίνιους, παρότι έχουν εδάφη πολλαπλάσια της Λωρίδας της Γάζας που δεν τα χρησιμποιούν, και συχνά με οικιστικές δομές έτοιμες, δεν δέχονται στη περιοχή πρόσφυγες Παλαιστινίους και τους κυνηγάνε άγρια όπου τους βρουν. Επίσης είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε τι θεωρούν αρκετοί αν όχι όλοι οι Παλαιστίνιοι ως "κανονικό". Όχι για να τους καταδικάσουμε σε μιζέρια και συμφορές, αλλά για να καταλάβουμε πως τα κριτήρια μας για το τι είναι σωστό να γίνει, ίσως δεν είναι σωστά. Οι περισσότερες ισλαμιστικές κοινωνίες έχου πολύ δρόμο ακόμα να διανύσουν στη Πολιτιστική και κοινωνική εξέλιξη πριν έχουμε οποιοδήποτε κριτήριο συναφές με τις κοινωνίες μας για να τους κατανοήσουμε. 

Χαμάς, Ισραήλ και γενοκτονία: Ιστορικές αλήθειες και κατασκευασμένα αφηγήματα

Η ιστορία της Παλαιστίνης και η πολυκύμαντη διαδρομή του παλαιστινιακού λαού προς την κρατική συγκρότηση συνιστούν ένα από τα πιο περίπλοκα και πολυσυζητημένα ζητήματα του σύγχρονου γεωπολιτικού χάρτη. Από την αρχαιότητα έως σήμερα, οι Παλαιστίνιοι δεν διέθεταν ποτέ ένα πλήρως συγκροτημένο, διεθνώς αναγνωρισμένο και κυρίαρχο κράτος, παρά τις πολυάριθμες και επαναλαμβανόμενες προσπάθειες για την απόκτηση πολιτικής αυτονόμησης και εδαφικής κυριαρχίας. Στο κείμενο που ακολουθεί επιχειρείται μια ιστορική, πολιτική και νομική επισκόπηση αυτής της πορείας, με στόχο τη σαφή και τεκμηριωμένη αποτύπωση των δεδομένων.

Ο όρος «Παλαιστίνη» εμφανίζεται για πρώτη φορά στη ρωμαϊκή περίοδο, τον 2ο αιώνα μ.Χ., όταν η επαρχία της Ιουδαίας μετονομάστηκε από τους Ρωμαίους σε «Syria Palaestina», σε μια προσπάθεια αποσύνδεσης της περιοχής από το εβραϊκό στοιχείο. Έκτοτε, η περιοχή ουδέποτε αποτέλεσε ανεξάρτητο κράτος, καθώς ενσωματωνόταν διαδοχικά σε μια σειρά από αυτοκρατορίες: Βυζαντινή, Αραβική, Οθωμανική και άλλες. Κατά την ισλαμική επέκταση του 7ου αιώνα, η Παλαιστίνη ενσωματώθηκε στα αραβικά χαλιφάτα και απέκτησε αραβικό και μουσουλμανικό χαρακτήρα, χωρίς ωστόσο να συγκροτηθεί ως αυτόνομη πολιτική οντότητα. Η πολιτική κυριαρχία της περιοχής ανήκε πάντα σε εξωτερικά κέντρα εξουσίας και όχι σε έναν εντοπίσιμο παλαιστινιακό πολιτικό φορέα.