Φοιτητές-Φαντάσματα και γιατί η διαγραφή τους ήταν το πρώτο βήμα για μια ειλικρινή συζήτηση στην ανώτατη εκπαίδευση

Το φαινόμενο των «αιώνιων φοιτητών» στα ελληνικά πανεπιστήμια αποτέλεσε για δεκαετίες έναν αθέατο αλλά κρίσιμο παράγοντα που επηρέαζε όχι μόνο την πραγματική εικόνα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, αλλά και τον σχεδιασμό της κρατικής πολιτικής για τη χρηματοδότησή της. Με την πρόσφατη απόφαση για μαζική εκκαθάριση των μη ενεργών φοιτητών, η οποία ολοκληρώθηκε στο τέλος του 2025, επανήλθε στο προσκήνιο η ανάγκη επανεξέτασης βασικών παραμέτρων: πώς μετρώνται οι φοιτητές, πώς επιμερίζονται οι πόροι, με ποια κριτήρια αξιολογούνται τα πανεπιστήμια και, κυρίως, ποια είναι η σχέση μεταξύ αριθμών και αλήθειας στον δημόσιο διάλογο για την ανώτατη εκπαίδευση.

Σύμφωνα με τα τελευταία επίσημα στοιχεία από την ΕΘΑΑΕ (Εθνική Αρχή Ανώτατης Εκπαίδευσης) με ημερομηνία αναφοράς 2/6/2023, υπάρχουν εγγεγραμμένοι περίπου 704.047 φοιτητές στα ελληνικά ΑΕΙ. Από αυτούς περίπου 379.559 (≈ 54%) θεωρούνται ενεργοί (δηλαδή εντός νόμιμης διάρκειας σπουδών με βάση το v+2/3) και οι υπόλοιποι ≈ 324.488 (≈ 46%) χαρακτηρίζονται «αιώνιοι» ή μη ενεργοί στατιστικά. Αυτό σημαίνει ότι περίπου οι μισοί από τους εγγεγραμμένους φοιτητές καθυστερούν σημαντικά την ολοκλήρωση των σπουδών τους πέρα από τα όρια νόμιμης φοίτησης.

Από την Κατάρρευση στην Αυτοπεποίθηση: Η Ελλάδα του 2025 Είναι Πιο Ώριμη από Ποτέ – Θα την Αφήσουμε να Ξανακυλήσει;

Μπορεί να κουραστήκαμε να ακούμε για “ανάκαμψη” και “βελτίωση” την τελευταία δεκαετία, αλλά κάπου ανάμεσα στις στατιστικές και τις πολιτικές κορώνες, κάτι φαίνεται να έχει αλλάξει στ’ αλήθεια. Όχι επειδή το λένε οι αριθμοί – αλλά γιατί επιτέλους βλέπουμε κινήσεις που ξεφεύγουν από τα λόγια και πιάνουν ουσία. Από τα βελτιωμένα οικονομικά μεγέθη μέχρι την αναβαθμισμένη διεθνή παρουσία της Ελλάδας, από την πιο αποτελεσματική δημόσια διοίκηση μέχρι τις προσπάθειες στον τομέα της ενέργειας και της καινοτομίας, η εικόνα της χώρας αλλάζει. Όχι τέλεια. Όχι χωρίς προβλήματα. Αλλά με έναν ρυθμό που, αν μη τι άλλο, αξίζει να τον δείτε χωρίς προκαταλήψεις.

Τα τελευταία έξι και πλέον χρόνια η ελληνική οικονομία εμφανίζει σαφή σημάδια ανάκαμψης που δύσκολα μπορεί κανείς να αγνοήσει. Τα μεγέθη δείχνουν μείωση της ανεργίας σε επίπεδα κάτω του 8%, αύξηση του ΑΕΠ και συρρίκνωση του λόγου χρέους προς ΑΕΠ κατά δεκάδες ποσοστιαίες μονάδες. Οι διεθνείς αξιολογήσεις και οι επενδυτικές αποφάσεις ξένων οίκων και επιχειρήσεων καταγράφουν βελτίωση της αξιοπιστίας της χώρας: μικρότερα spreads, αυξημένες καταθέσεις νοικοκυριών, περισσότερες δαπάνες και επενδύσεις, και εντονότερη παρουσία ξένων εταιρειών και ακαδημαϊκών ιδρυμάτων στη χώρα.

«ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ»: Το σύνθημα-πληγή της Κύπρου που ζητά δικαιοσύνη, όχι εκδίκηση – 51 χρόνια από το πραξικόπημα και την εισβολή

Στις 15 Ιουλίου 1974, στην Κύπρο πραγματοποιήθηκε πραξικόπημα κατά του εκλεγμένου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ', με στήριξη της χούντας των Αθηνών (της δικτατορίας στην Ελλάδα). Τι ακριβώς συνέβη: Το πρωί της 15ης Ιουλίου, μονάδες της Εθνικής Φρουράς της Κύπρου και Έλληνες αξιωματικοί που ήταν υπό τις εντολές της χούντας, επιτέθηκαν στο Προεδρικό Μέγαρο στη Λευκωσία. Ο Μακάριος διέφυγε και αρχικά θεωρήθηκε νεκρός, αλλά λίγο αργότερα έγινε γνωστό ότι είχε διαφύγει και τελικά βρέθηκε στη Βρετανική Βάση και μετά στη Μάλτα και στη συνέχεια στο Λονδίνο. Στη θέση του τοποθετήθηκε ως πρόεδρος της "Κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας" ο Νίκος Σαμψών, δημοσιογράφος και γνωστός για την ελληνοκεντρική του στάση. Ποιος ήταν ο σκοπός του πραξικοπήματος; Ο κύριος στόχος ήταν η ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα (ένωση ή "Ένωσις"), ιδέα που υποστήριζαν οι πιο ακραίοι εθνικιστικοί κύκλοι. Όμως, το πραξικόπημα παραβίασε την ανεξαρτησία της Κύπρου και την εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στις δύο κοινότητες – Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους. Οι συνέπειες: Πέντε ημέρες αργότερα, στις 20 Ιουλίου 1974, η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο με την επίκληση του ρόλου της ως εγγυήτρια δύναμη, με αποτέλεσμα τη διχοτόμηση του νησιού. Η εισβολή είχε καταστροφικά αποτελέσματα: χιλιάδες νεκροί και αγνοούμενοι, προσφυγιά, και από τότε το νησί παραμένει διαιρεμένο. Αυτή η ημερομηνία, η 15η Ιουλίου, αποτελεί σημείο μνήμης και πένθους για την Κύπρο, αφού οδήγησε σε τραγικές εξελίξεις για το νησί και τον λαό του.

Μπορείς να χτίσεις μια τίμια ζωή από το μηδέν στην Ελλάδα του 2025; Δύο δρόμοι, λίγες πιθανότητες, πολλές αλήθειες

Στην Ελλάδα σήμερα, η προοπτική ενός νέου ανθρώπου να οικοδομήσει από μηδενική βάση μια αξιοπρεπή και οικονομικά βιώσιμη ζωή αποτελεί ένα ερώτημα που σπάνια απαντάται χωρίς δόση κυνισμού ή απογοήτευσης. Η δυνατότητα να επιτύχει κάποιος έως τα 50 του ένα ετήσιο καθαρό εισόδημα της τάξης των 50.000 ευρώ, υπό τον όρο ότι ξεκινά από το μηδέν, εργάζεται νόμιμα, δεν αποκρύπτει εισοδήματα και δεν αντλεί βοήθεια από το εξωτερικό ή την οικογενειακή περιουσία, δεν είναι ανύπαρκτη — είναι ωστόσο περιορισμένη, δύσβατη και απαιτεί προσήλωση, υπομονή και ορθολογική στρατηγική σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα.  Θεωρητικά, δύο είναι οι διαδρομές που δύνανται να οδηγήσουν σε ένα τέτοιο αποτέλεσμα: η σταδιακή επαγγελματική εξέλιξη στον μισθωτό τομέα και η επιχειρηματικότητα με αφετηρία το ελάχιστο. Και οι δύο διαδρομές ενέχουν υψηλές απαιτήσεις και αντίστοιχα ρίσκα, ενώ προϋποθέτουν όχι μόνο δεξιότητες, αλλά και ευνοϊκές συγκυρίες.

H κακοποιημένη εκδοχή της "εικαστικής παρέμβασης" στην Ελλάδα

Στο κόκκινο πλαίσιο βλέπετε αυτό που περί τα 20+ δημοσιεύματα ειδησεογραφικών Μέσων τις τελευταίες μέρες επικροτούν "σαν εύστοχη εικαστική παρέμβαση στο άγαλμα του Αριστοτέλη στη Θεσσαλονίκη". Στις υπόλοιπες βλέπετε μερικές τυχαία επιλεγμένες εικαστικές παρεμβάσεις απ' όλο τον κόσμο. Θυμηθείτε τα την επόμενη φορά που θα πείτε στην ελληνική κοινωνία "Support Art Workers": Ποιά "Art", ποιόν δουλεύουν οι "Workers", και τι ακριβώς να "support";

Καινοί νεολογισμοί κενοί νοήματος

 ...με διόρθωσε φοιτητής ελληνικής σχολής καλών τεχνών, που γράφει τις καταλήξεις των μισών ρημάτων με "η" και -μη χαίρεστε!- των άλλων μισών με "ο"! Δε νομίζετε ότι παρατράβηξε το ανέκδοτο; Η γλώσσα εξυπηρετεί την επικοινωνία μας. Η λεξιπλασία είναι μία δυνατότητα της Ελληνικής γλώσσας, η οποία μέσα στους αιώνες, έχει αυξομοιωθεί, και εξελιχθεί, ώστε να καλύπτει τις σύγχρονες ανάγκες. Αν πρόκειται να χρησιμοποιούμε μια λέξη σαν όρο, "όπως είναι", χωρίς να τη κατανοούμε, και για αυτή υπάρχει διεθνής όρος, καλύτερα να τον χρησιμοποιούμε: όταν τον ακούμε καταγράφεται στο νου με ένα συγκεκριμένο περιεχόμενο. Δεν έχει νόημα να δημιουργούμε μία λέξη εξίσου ακατανόητη σε όλους, η οποία δεν έχει καμία σχέση με το σημαινόμενο του διεθνούς όρου, από την οποία ο καθένας καταλαβαίνει ότι του 'ρθει!

Η οχλοκρατία μεγαλύτερο διακύβευμα από την πανδημία

Η αχαλίνωτη επέκταση του Ελληνικού conspiracy nation με κοινωνική νομιμοποίηση της γονεϊκής ιδιότητας, δεν είναι απλώς ένα ενοχλητικό κοινωνικό φαινόμενο. Δεν πρόκειται για μια γραφική μειοψηφία που δεν διακρίνεται για την κριτική ικανότητά της και είναι βέβαιη ότι "τα μεγάλα συμφέροντα μας κρύβουν την αλήθεια", οπότε ξυπνά μέσα τους η επιθυμία να αντισταθούν. Είναι οι ίδιοι που δεν θα αντισταθούν στον περιορισμό των εργασιακών δικαιωμάτων, το πελατειακό σύστημα, τον νεποτισμό, τις παραβιάσεις των νόμων όταν δεν ξεβολεύονται. Θα "αντισταθούν" σε ό,τι απειλεί την "ελευθερία τους", δηλαδή ό,τι τους βολεύει, όταν τους βολεύει, και όπως τους βολεύει. 

Άνθρωποι που κοιμούνται στον κινηματογράφο, αν η ταινία απαιτεί IQ μεγαλύτερο του ραδικιού, που βρίζουν τους επιστήμονες με διδακτορικά, ενώ είναι λειτουργικά αναλφάβητοι, δεν έχουν ανοίξει ποτέ βιβλίο -παρα μόνο σε selfie για το Instagram σε παραλία, που έχουν πάρει πτυχία από τα Ελληνικά πανεπιστήμια "επειδή μπήκαν" (κι αυτό παπαγαλίζοντας), που το μονδαικό τους χόμπι είναι ο φραπές, αδιαφορούν για όσους ανθρώπους γύρω μας έχουν ευαίσθητο ανοσοποιητικό σύστημα (ηλικιωμένοι, ανοσοκατεσταλμένοι, κλπ), διαδίδουν την κάθε ανοησία κάθε επιτηδείου που πουλά "αγιάσματα", βιταμίνες, ματζούνια και ουρλιάζουν παντού ότι δεν υπάρχει κορωνοϊός, ότι είναι απλή γρίπη, ότι δεν θα κάνουν εμβόλιο διότι δεν θέλουν να τους ελέγξουν, και τώρα τελευταία, ότι, αν τα παιδιά τους φορέσουν μάσκα, θα πάθουν αναπνευστικά προβλήματα. 

Το πρώτο ευρύτερο πρόβλημα που βλέπω είναι ότι αυτοί οι συμπολίτες μας είναι αδύνατον να κατανοήσουν την διαφορά μεταξύ ελευθερίας και ασυδοσίας. 

Το δεύτερο, ότι βρίσκονται σε παντελή άρνηση και ανικανότητα να κατανοήσουν ο,τιδήποτε δεν τους εξηγήσει κάποιος που να τους μοιάζει: δηλαδή να είναι εντελώς αυθαίρετος, φιλοκατήγορος, και να εκστομίζει μονάχα εντυπωσιακές αναπόδεικτες βλακείες. 

Το τρίτο πρόβλημα είναι ότι μπερδεύουν ακόμα περισσότερο μια ήδη μπερδεμένη κοινωνία σε αγωνία. 

Το τέταρτο προβλημα είναι ότι προσφέρουν έδαφος σε κάθε λαϊκιστή πολιτικό ή οποιονδήποτε εξωτερικό η εσωτερικό παράγοντα επιθυμεί να αποσταθεροποιήσει μια χώρα, δηλαδή τα πραγματικά, και όχι φαντασιακά και οριζόμενα από την άγνοια τους "κέντρα συμφερόντων". 

Το συνολικότερο πρόβλημα είναι ότι ρέπουμε, με αλματώδη βήματα προς την οχλοκρατία, και αυτό είναι το μεγαλύτερο διακύβευμα του σήμερα μας. Μεγαλύτερο και από τον κορωνοϊό. 

Όνειρο ζουν, μην τους ξυπνάτε

Αναγκαστικά, πλέον έχουμε περισσότερο χρόνο από πριν. Μπορεί οι οικονομικές, βιοποριστικές ή άλλες αγωνίες μας να μην μας αφήνουν σε ησυχία τις "μικρές ώρες" της ημέρας, είναι όμως δεδομένο ότι έχουμε περισσότερο χρόνο μεσούσης καραντίνας. Θεωρητικά, και σε επίπεδο περιεχομένου επικοινωνίας, είμαστε καλύτερα από πριν: αφήνοντας πίσω μας θέματα εργασίας (καθώς πολλοί εξ υμών συνεχίζουμε να εργαζόμαστε απο το σπίτι) ο χρόνος που θα δαπανούσαμε για διαδρομές, τα "κενά" που θα κάλυπταν ανάγκες όπως τι θα παραγγείλουμε στην καφετέρια, τι θα φορέσουμε, τι θα ψωνίσουμε, ουρές σε τράπεζες, κοινωνικές υποχρεώσεις, κλπ., μπορεί να επενδυθεί στην ποιοτική επικοινωνία, την ενασχόληση με τα χόμπυ μας, την επιμόρφωση, την καλλιέργεια και τα πνευματικά μας ενδιαφέροντα, την συναναστροφή με την οικογένεια, την ανατροφή των παιδιών, την συντροφικότητα, τις συζητήσεις με φίλους... Είναι απόλυτα κατανοητό ο αδόκητος εγκλεισμός μας να μας ενοχλεί. Και σίγουρα δεν θα μας αφήσει πλουσιότερους σε χρήματα. Ίσως όμως μας προσφέρει μοναδικές εμπειρίες Προσφέρει σε πολλούς αυτά που δεν είχαν πριν, και πάντοτε ευχόμασταν να είχαμε!

Σενάρια επιστημονικής φαντασίας, που έχουν γίνει σειρές και ταινίες, στην pop κουλτούρα, αλλά και σημαντικοί φιλόσοφοι, μελλοντολόγοι και θεωρητικοί των επιστημών έχουν θεωρητκολογήσει υπέρ μιας μελλοντικής κοινωνίας στην οποία δεν υπάρχουν χρήματα και η συνακόλουθη επίδειξη τους ως σημείο υπεροχής, όπου οι ανάγκες όλων καλύπτονται και η εργασία προσφέρεται κατά το δημιουργικό μέρος της σε όλους, αφού ανάγκες παραγωγής καλύπτονται ως επί το πλείστον από διαδικασίες αυτοματοποίησης υπό την καθοδήγηση συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης.

Η παρούσα συγκυρία δεν περιλαμβάνει κανένα από τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της προηγούμενης παραγράφου. Επιφέρει όμως πρόσκαιρα παρόμοια αποτελέσματα, διότι αφαιρεί το στοιχείο της επίδειξης μέσω καταναλωτικών συνηθειών, πλούτου, και άλλων "αθλημάτων". Επίσης, πραγματώνει ένα υποκριτικό ευχολόγιο της Ελληνικής κοινωνίας, ως άλλο Τζίνι από λυχνάρι που άλλα ήθελαν να του πουν να πραγματοποιήσει, άλλα του είπαν και άλλα κατάλαβε. Είναι βέβαιο ότι το τζίνι είναι χαλασμένο, πρέπει να το πάμε για επισκευή!

Η Βλακοκρατία στον δημόσιο χώρο: ένα πολύ παλιό πρόβλημα

Τρια πουλάκια κάθονταν
(στο μαρμάρινο ανδριάντα του Παλαμα στην Ακαδημίας στην Αθήνα)

"Ἡ ἔμφυτος τάσις τοῦ βλακός, ἐξικνουμένη συχνότατα εἰς ἀληθῆ μανίαν ὅπως ἀνήκῃ εἰς ἰσχυρὰς καὶ ὅσον τὸ δυνατὸν περισσοτέρας πάσης φύσεως ὀργανώσεις, ἐξηγεῖται πρώτον μὲν ἐκ τῆς εὐκολίας τῆς ἀγελοποιήσεως, εἰς ἣν μονίμως ὑπόκειται, λόγω ἐλλείψεως ἀτομικότητος (ἐξ οὗ καὶ τὸ μῖσος τοῦ κατὰ τοῦ ἀτόμου καὶ τοῦ ἀτομικισμοῦ), δεύτερον δὲ ἐκ τοῦ ἀτομικοῦ ζῳώδους πανικοῦ, ὑπὸ τοῦ ὁποίου μονίμως κατατρύχεται, ἐκ τοῦ δεδικαιολογημένου φόβου μήπως περιέλθη εἰς τὸ παντὸς εἴδους προλεταριάτον. Ἀποτελεῖ δὲ ἡ τάσις αὕτη ἀμάχητον σχεδὸν τεκμήριον περὶ τοῦ βαθμοῦ τῆς πνευματικῆς του ἀναπηρίας. Τοιουτοτρόπως δημιουργεῖται αὐτόματος συρροὴ βλακῶν εἰς τὰς πάσης φύσεως ὀργανώσεις, αἴτινες, ἐὰν μὲν εἶναι συμφεροντολογικαί, διατηροῦν τουλάχιστον τὴν σοβαρότητα τῶν συμφερόντων των, ἐὰν ὅμως εἶναι «πνευματικαί» περιέρχονται σὺν τῷ χρόνῳ εἰς πλήρη βλακοκρατίαν. [...] Ἂν ὁ βλὰξ καταφεύγει εἰς τὴν ἐπιτηδειότητα λόγω τῶν πενιχρῶν πνευματικῶν τοῦ μέσων ἐκ τῆς αὐτῆς ἐλλείψεως ἀνωτέρων πνευματικῶν μέσων ὠθεῖται καὶ πρὸς τὴν ἀπάτην. Ἀπάτη εἶναι ὡς γνωστὸν ἡ ἀποσιώπησις τῆς ἀληθείας ἢ ἡ παράστασις ψευδῶν πραγμάτων ὡς ἀληθῶν. Ἐξ αὐτοῦ τούτου τοῦ ὁρισμοῦ αὐτῆς συνάγεται ὅτι ἡ ἀπάτη δὲν ἀνάγεται εἰς τὴν εὐφυΐαν τοῦ ἀπατεῶνος, διότι πᾷς ἄνθρωπος δύναται νὰ παραστήσῃ ψευδῶς πράγματα ὡς ἀληθῆ καὶ αὐτὸς οὗτος ὁ βλάξ, ἀλλ᾿ εἰς τὴν εὐπιστίαν τοῦ θύματος. Ὅτι λοιπὸν καταφεύγει εἰς αὐτήν, ὡς διανοητικῶς εὐκολώτερον μέσον ὁ βλὰξ ἐπειδή, στερούμενος εὐφυΐας, εἶναι ἀνίκανος νὰ μεταχειρισθῇ ἔντιμα μέσα, εἶναι αὐτονόητον, διότι ἔντιμα μέσα ὡς δυσκολώτερα, χρησιμοποιεῖ μόνον ὁ κεκτημένος πραγματικὴν ἀτομικὴν ἀξίαν. Ἡ ἀντίληψις αὕτη προέρχεται ἐκ τῆς «θεωρίας» τοῦ βλακὸς περὶ τῆς εὐπιστίας. Εἰθισμένος ὁ βλὰξ νὰ «σκέπτεται» οὐχὶ διὰ τοῦ νοητικοῦ μηχανισμοῦ, ἀλλὰ διὰ χονδροειδῶν ἔξωθεν ἐντυπώσεων, δὲν ἐρευνᾷ τὰς αἰτιοκρατικὰς σχέσεις, ἀλλὰ περιορίζεται εἰς τὸ γεγονὸς μίας ἐπιτυχούσης ἀπάτης, γεγονὸς ἐξ οὗ καὶ μόνου συνάγει τὴν βλακείαν τοῦ θύματος καὶ τὴν εὐφυΐαν τοῦ ἀπατεῶνος." 

Θεωρώ το απόσπασμα εξαιρετικά επίκαιρο ειδικώς, και το κείμενο του Λεμπέση διαχρονικό γενικώς. Απλώς αυτό τον καιρό, του εγκλεισμού στα σπίτια τους των πάσης φύσεως φραπεδόβιων ειδικολόγων της διπλανής πόρτας, μια βόλτα στα Ελληνικά social media μπορεί να το επιβεβαιώσει πέραν πάσης αμφιβολίας. Η προσπάθεια απάντων από την μία να δείξουν ότι είναι εξυπνότεροι, σπουδαιότεροι, πιο πλροφορημένοι, κλπ από τους υπόλοιπους, αφετέρου δε, να ανήκουν και να γίνονται αποδεκτοί ως τετοιοι έχει προκαλέσει ένα τσουνάμι βλακείας, ψέμματος, και γελοιότητας άνευ προηγουμένου. Συνομωσιολάγνες θεωρίες με τις οποίες δεν θα πειθόταν ούτε ανόητο παιδί βρίσκουν άμεσα θιασώτες, στρεψοδικίες και αγελοποίηση αναδεικνύουν κάθε μέρα τον λειτουργικό αναλφαβητισμό που διακατέχει την Ελληνική κοινωνία. Όπως λέει και σύγχρονη νεοελληνική παροιμία "Δεν είχαμε λιγότερους βλάκες παλιότερα, απλώς δεν είχαν τόσα μέσα για να εκτίθενται".

Το ιατρικό απόρρητο στην εποχή του κορωνοϊού

Σήμερα ο κ. Τσιόδρας ανακοίνωσε πως 78 νέα κρούσματα κορωνοϊού καταγράφηκαν στη χώρα μας, ανεβάζοντας το συνολικό αριθμό σε 82 134 νοσηλεύονται, εκ των οποίων οι 53 διασωλημένοι σε ΜΕΘ, ενώ στους 22 ανέρχεται ο συνολικός αριθμός των συμπολιτών μας που έχασαν τη ζωή τους.

Ανεξάρτητα από τις ανακοινώσεις του κ. Τσιόδρα, σήμερα ανακοινώθηκε και το πρώτο κρούσμα στον νομό Φλώρινας, ξεκινώντας σε τοπικό επίπεδο την δυσάρεστη, πλην αναγκαία συζήτηση αναφορικά με την αποκάλυψη ή μη της ταυτότητας.

Κατά τον νέο Γενικό Κανονισμό Προστασίας Δεδομένων (GDPR) τον οποίο έχει αποδεχθεί η Ελλάδα στα τέλη Μαΐου του 2018 και έκτοτε έχει ισχύ νόμου του κράτους, η ζήτηση για αποκάλυψη στοιχείων νοσούντων ατόμων είναι σύννομο αίτημα, καθώς αυτός εισάγει μία, μεταξύ άλλων εξαίρεση στην απαγόρευση δεδομένων υγείας. Συγκεκριμένα, στην παρ. 2 του άρθρου 9 αναφέρει ότι η απαγόρευση δε εφαρμόζεται, μεταξύ άλλων και όταν «θ) η επεξεργασία είναι απαραίτητη για λόγους δημόσιου συμφέροντος στον τομέα της δημόσιας υγείας, όπως η προστασία έναντι σοβαρών διασυνοριακών απειλών κατά της υγείας ή η διασφάλιση υψηλών προτύπων ποιότητας και ασφάλειας της υγειονομικής περίθαλψης και των φαρμάκων ή των ιατροτεχνολογικών προϊόντων, βάσει του δικαίου της Ένωσης ή του δικαίου κράτους μέλους, το οποίο προβλέπει κατάλληλα και συγκεκριμένα μέτρα για την προστασία των δικαιωμάτων και ελευθεριών του υποκειμένου των δεδομένων, ειδικότερα δε του επαγγελματικού απορρήτου».

Αυτοσυνειδησία και εθνική επέτειος

Να θυμόμαστε τα συλλογικά επιτεύγματα όσων προηγήθηκαν 365 μέρες τον χρόνο (και 366 τα δίσεκτα). Να τιμούμε τον ηρωισμό και την αυτοθυσία με την ιστορική γνώση & κρίση -παρά με εύπεπτα δοξολογικά αφηγήματα. Ας καταβάλλουμε το μέγιστο των προσπαθειών μας για να αφήσουμε τον τόπο που διαλέξαμε καλύτερο απ' ό,τι μας παραδόθηκε. Να υπερηφανεύομαστε για τα επιτεύγματα μας, που μαζί με την αξιωσύνη όσων πέρασαν από εδώ καταγράφονται στο συλλογικό φαντασιακό ως Πατρίδα, ελπίζοντας ότι θα εμπνεύσουν τους επόμενους από εμάς, να ξεπεράσουν εμάς και τον εαυτό τους. Ας είναι οι "Εθνικές Γιορτές" ημέρες υπόμνησης των υποχρεώσεων μας προς τον  εαυτό μας, τους συμπορευόμενους με εμάς, και της συμβολής μας στο άυλο οικοδόμημα που συνιστά την Ελλάδα. Με αφορμή την επέτειο της 25ης Μαρτίου ας κοιτάξουμε σήμερα πίσω, πριν συνεχίσουμε να βαδίζουμε μπροστά. 

Grecanici: Οι "ιταλοί" που μιλούν ελληνικά

Όσο κι αν μοιάζει παράξενο, με αφορμή ένα infographic για τον νέο κορωνοϊό της ιταλικής κυβέρνησης που απευθύνεται στους 80.000 περίπου κατοίκους της περιοχής Grecanica του Reggio Calabria, και μέσα στην δυστοπία του επαπειλούμενου γενικού lock-down για την αντιμετώπιση της πανδημίας και στην Ελλάδα, πολλοί συμπολίτες μας ανακάλυψαν "χαμένες πατρίδες" που πολλοί αόριστα γνωρίζουν την ύπαρξη τους. Στην Νότια Ιταλία κατοικεί μια μικρή γλωσσική μειονότητα που παλεύει με πάθος για τη διαφύλαξη των ιδιαιτεροτήτων της και την επίσημη αναγνώρισή της, όχι απαραίτητα στο πλαίσιο εθνοτικού αφηγήματος, αλλά μιας αδιαμφησβήτητης παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Οι Grecanici μετακινήθηκαν από τις αγροτικές περιοχές τους στην πόλη Reggio Calabria λόγω των κατολισθήσεων στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Ήταν τότε που επικεντρώθηκαν στο γλωσσικό και πολιτιστικό πλεονέκτημα τους.

Οι Αποικιοκράτες και οι απόγονοι του Πλάτωνα

Αποτελεί κάτι σαν προσωπικό έθιμο για μένα να παρακολουθώ τον τελικό του μουντιάλ, πράγμα που κάνω με χαρακτηριστική ασυνέπεια, μια στις δυό ή τρεις φορές. Ανήκω σε εκείνη την  άδοξη φυλή των ΕΜΠ (Ειλικρινών Μη Ποδοσφαιρόφιλων) και είμαι απόλυτα αδιάφορος για όλυς του αγώνες, δεν ξέρω και δεν με ενδιαφέρει να μάθω παίκτες και ομάδες, κλπ.  Το "έθιμο" προκύπτει από τις παρεΐστικες αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων, την μόνη περίοδο που επηρεασμένος από φίλους έβλεπα ποδόσφαιρο και παίζαμε "χαρτάκια" (ένα παιδικό παιχνίδι της δεκαετίας του '80 με "συλλεκτικές" κάρτες που  έδειχναν τα τυποποιημένα τα επιτεύγματα σε διάφορα επίπεδα διεθνών "άσσων" του ποδοσφαίρου, και, ο παίκτης που είχε σειρά, ζητούσε από τους συμπαίκτες τους να αναφέρουν ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό για τις κάρτες που εκείνοι κρατούσαν στα χέρια τους, και, αν του δικού του ποδοσφαιριστή η απόδοση στο συγκεκριμένο χαρακτηριστικό ήταν καλύτερη  από τους υπόλοιπους, κέρδιζε τα χαρτιά (παίκτες) των υπολίπων, αλλιώς, έχανε την σειρά και το δικό του χαρτί. Φυσικά μετά βλέπαμε "ζωντανά" στο Μουντιάλ τα χαρτάκια μας! Αλλά, τους πιο αδιάφορους από μας, μας ενδιέφεραν μονάχα οι κορυφαίοι. Έτσι, θα βλέπαμε τους "τελικούς", και ορισμένους αγώνες μόνο, διότι στην διάρκεια των υπολοίπων θα προτιμούσαμε να βάζουμε εμείς τα γκολ, στα πάρκα και τις πλατείες των καλοκαιρινών διακοπών μας!

Τιμώντας το έθιμο -αλλά και την πρόσκληση των φίλων του Institut français de Thessalonique να δούμε μαζί με τους γάλλους της Θεσσαλονίκης σε προτζέκτορα τον αγώνα στις εγκαταστάσεις του Ινστιτούτου, παρακολούθησα τον τελικό. Είχε προηγηθεί μία σχετική έκπληξη μου διαβάζοντας διάφορα "status" φίλων εκ του Facebook, αλλά και φίλων (της πραγματικής ζωής) στο Facebook, που μου έκαναν εντύπωση για τον φανατισμό, την μισαλλοδοξία τους, αλλά προπάντων, για την έλλειψη πραγματικού Πολιτισμού και για την ανωριμότητά τους. Όταν δε άκουσα τους sportscaster να μιλούν για τους "παίκτες από την Αφρική" που "έχουν μεγαλώσει στη Γαλλία" και έχουν "αφομοιώσει τον γαλλικό τρόπο ζωής", η ενόχληση μου κορυφώθηκε.

Πριν ξεκινήσει ο αγώνας, διάβασα σε προφίλ ότι κάποιος υποστηρίζει την Κροατία, επειδή δεν του αρέσει να παίζει γεωπολιτικά παιχνίδια. Άλλος έγραφε ότι οφείλουμε όλοι να υποστηρίζουμε την Κροατία διότι η Γαλλία παίζει θέατρο και παιρνει τους αγώνες διότι είναι πουλημένη στους Γάλλους η διαιτησία. Κάποιος άλλος έγραφε ότι πρέπει να στηρίξουμε τους Κροάτες διότι είναι Βαλκάνιοι, όπως κι εμείς, άλλοι "θυμήθηκαν" ότι η Γαλλία υποστηρίζει τον ISIS και ότι έστιψε τις αποικίες της πήεε τα καλύτερα φτωχά μαυράκια από τις φαβέλες και τα έβαλε υποχρεωτικά να παίξουν για να την σώσουν από την Κροατική λαίλαπα, κλπ.

Ο εφησυχασμός ανοίγει τον δρόμο για ένα επόμενο χειρότερο βήμα.

"Ο εφησυχασμός, η άγνοια και η ανοχή, απέναντι σε τέτοιες συμπεριφορές ανοίγουν δυστυχώς σε αυτούς που σήμερα βάφουν κόκκινο ένα μνημείο που δημιουργήθηκε για να υπενθυμίζει τις συνέπειες μιας εποχής κατά την οποία οι ανθρωπιστικές αξίες καταβαραθρώθηκαν και αθώοι άνθρωποι στιγματίστηκαν και δολοφονήθηκαν στο βωμό φασιστικών ιδεολογιών, το δρόμο για ένα επόμενο χειρότερο βήμα".

Αυτά και άλλα πολλά γράφει στην χθεσινή ανακοίνωση της η Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης, η οποία καταδικάζει απερίφραστα τη βεβήλωση του Μνημείου Ολοκαυτώματος, που σύμφωνα με τα τρέχοντα δεδομένα, έγινε από ομάδα αγνώστων η οποία συμμετείχε σε πορεία που πραγματοποιήθηκε στις 27.6.2018 στη Θεσσαλονίκη.  Η νέα πράξη προσβολής και απαξίωσης ενός συμβόλου, που ανεγέρθη από την Ελληνική Κυβέρνηση για να τιμήσει τη μνήμη των 50.000 πολιτών της Θεσσαλονίκης Εβραϊκού Θρησκεύματος που εξοντώθηκαν από τους Ναζί, θυμάτων του μαζικότερου και πιο οργανωμένου εγκλήματος που βίωσε η ανθρωπότητα, οφείλει να προβληματίσει το σύνολο της κοινωνίας μας.  Η εικόνα του Μνημείου Ολοκαυτώματος καλυμμένου με κόκκινη μπογιά και της καταστροφής των λουλουδιών που ήταν τοποθετημένα σε αυτό, αποτελεί μια ακόμη θλιβερή και ξεκάθαρη ένδειξη για τις τραγικές συνέπειες που μπορούν να έχουν ο ρατσισμός και η μισαλλοδοξία. Ως φαίνεται, από την τρίτη βεβήλωση του Μνημείου Ολοκαυτώματος μέσα σε λίγους μήνες (Δεκέμβριος 2017, Ιανουάριος 2018 και Ιούνιος 2018), δεν είναι λίγοι αυτοί που στις μέρες μας, παρά τα όσα έχει διδάξει η Ιστορία είναι έτοιμοι να βαδίσουν σε επικίνδυνα μονοπάτια ασπαζόμενοι αντισημιτικά στερεότυπα και θεωρίες.

Το τέλος της Λογικής: Ιδρύθηκε ΜΚΕ για την υποστήριξη του Λιγνίτη!

Ενόσω 28 οργανώσεις πολιτών συνασπίζονται στην Γηραιά Ηπειρο και διαμορφώνουν την εκστρατεία "Ευρώπη χωρίς Κάρβουνο", καλώντας τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που χρησιμοποιούν το κάρβουνο για την παραγωγή ενέργειας να σταματήσουν να το προωθούν, να δεσμευτούν για απεξάρτηση με μια δίκαιη μετάβαση για όσους εργαζόμενους και περιοχές επηρεάζονται και να υποστηρίξουν τη στροφή σε ένα σύστημα που βασίζεται στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, με τελικό στόχο οι εξαγγελίες των κυβερνήσεων για απεξάρτηση να γίνουν πράξη και να επισπευστεί το κλείσιμο των 293 σταθμών που απομένουν στην Ευρώπη, διαβάζω χθες ότι στην Φλώρινα ιδρύθηκε μη κερδοσκοπικού συλλόγου "Ένωση για τον Λιγνίτη".  Στο καταστατικό αυτού του λαμπρού εγχειρήματος αναφέρεται -συμφωνα με το άρθρο της τοπικής ειδησεογραφικής σελίδας "Νέα Φλώρινα" και το εξής:

"Η αξιοποίηση του λιγνίτη για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, από τα μέσα της 10ετίας του 50, υπήρξε καθοριστικός παράγοντας για την ανάπτυξη της χώρας. Η εκμετάλλευση των μεγάλων κοιτασμάτων λιγνίτη στη Δυτική Μακεδονία (Κοζάνη, Πτολεμαΐδα, Αμύνταιο, Φλώρινα), στο Αλιβέρι και στην Πελοπόννησο (Μεγαλόπολη) και η καύση του λιγνίτη για την παραγωγή Ηλεκτρικής Ενέργειας στους αντίστοιχους Ατμοηλεκτρικούς Σταθμούς της ΔΕΗ [...] Τελευταία έχει σημειωθεί μια τάση απαξίωσης του λιγνίτη, σε ότι αφορά τη συμβολή του στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και στην εθνική οικονομία γενικότερα, η οποία οφείλεται αφενός στη νεότερη περιβαλλοντική νομοθεσία και αφετέρου στη συγκυρία των σχετικά χαμηλών τιμών του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να μειωθεί η δραστηριότητα και οι αντίστοιχες επενδύσεις στα Ορυχεία και στους Ατμοηλεκτρικούς Σταθμούς της ΔΕΗ, με άμεσες καταστροφικές επιπτώσεις στις παρεμφερείς ιδιωτικές επιχειρήσεις και στην αύξηση της ανεργίας".

Σε άλλο σημείο αυτού του πονήματος αναφέρεται: "ΑΜΕΣΑ επιδιώκουμε τους κάτωθι παρατιθέμενους σκοπούς: Τη χάραξη, εκ μέρους της Πολιτείας, των διοικητικών και ρυθμιστικών αρχών, ενός σαφούς, δεσμευτικού και μακροχρόνιου σχεδιασμού για τη χρησιμοποίηση του λιγνίτη, που να ανταποκρίνεται στις σημερινές δημοσιονομικές δυσκολίες και στην ανάγκη στήριξης της εθνικής προσπάθειας για ανάπτυξη μακροπρόθεσμα των ΑΠΕ και τη σταδιακή απανθρακοποίηση. Την άμεση αναστροφή της κατάστασης και τη διαμόρφωση εκ νέου θετικού και αναπτυξιακού κλίματος. Την ένταση της προσπάθειας στην τελευταία ευκαιρία που παρουσιάζεται, κατά τη διαδικασία του Τριλόγου, για την αναμόρφωση του Ευρωπαϊκού Συστήματος Εμπορίας Δικαιωμάτων Εκπομπών, ώστε η Ελλάδα να εμπίπτει κατά τον ίδιο βαθμό και με τις ίδιες προϋποθέσεις στις διατάξεις των μηχανισμών αποζημίωσης, που προβλέπονται για Κράτη Μέλη της Ε.Ε. με ΑΕΠ μικρότερο του 60% του κοινοτικού μέσου όρου. Κατά τις διαπραγματεύσεις για το νέο «Πακέτο Καθαρής Ενέργειας για όλους τους Ευρωπαίους» η Ελλάδα να επιμείνει στη μη θέσπιση «Ορίου Επίδοσης Εκπομπών», (EPS) ίσο με 550 gr CO2/kWh, για τη συμμετοχή μονάδων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στους μηχανισμούς διαθεσιμότητας ισχύος, όριο που αν ισχύσει θα αποκλείσει τις λιγνιτικές μονάδες από αυτή τη διαδικασία και θα θέσει σε τεράστιο κίνδυνο την ασφάλεια εφοδιασμού ενέργειας της χώρας".

Με δυό λόγια αυτοί κύριοι και κυρίες μας λένε ότι αφενός η παραγωγή Λιγνίτη και ηλεκτρικής ενέργειας από αυτόν θα πρέπει να ενταθεί ακόμη και εαν στηριζόμενοι σε μη ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, όπως το πετρέλαιο και το αέριο, θα μπορούσαμε ευκαιριακά να βασιστούμε με εξίσου χαμηλό ή/και χαμηλότερο συνολικό κόστος, αφετέρου δε, ότι υποστηρίζουμε το Εθνικό Συμφέρον της χώρας αν χρησιμοποιήσουμε τον Λιγνίτη επειδή είναι Ελληνικό προϊόν. Αν και ο χώρος της παραγωγής ενέργειας πόρρω απέχει από να είναι η ειδκότητα μου, ή, έστω, ένα από τα κύρια ενδιαφέροντα μου, αναρωτιέμαι τα μέλη του νεοσύστατου μη κερδοσκοίκού συλλόγου της Φλώρινας τι θεωρούν τον  αέρα (αιολική ενέργεια), και τον ήλιο (ηλιακή ενέργεια) αν όχι Ελληνικά; Επίσης, αναρωτιέμαι, ακόμα και με ορίζοντα δεκαετιών, γιατί θα πρέπει να δπαανούμε διαρκώς χρήματα για επανεπένδυση σε τεχνολογίες και πόρους η χρήση των οποίων όχι μόνο σύντομα θα σταματήσει στον πολιτισμένο κόσμο, αλλά και επιφέρει εθνικά πρόστιμα (για ρύπανση του περιβάλλοντος), υποβαθμίζει την ζωή των ανθρώπων και υποσκάπτει την υγεία τους, και, τελευταίο στην απαρίθμηση αλλά εξαιρετικά σημαντικό, υποχρεώνει την Ελλάδα να καταβάλλει διόλου ευκαταφρόνητα ποσά στο Χρηματιστήριο Ρύπων τα οποία χρεώνεται το σύνολο των φορολογούμενων, ώστε οι κρατικοδίαιτες τοπικές ιδιωτικές εταιρείες να καταγράφουν κέρδη που νέμονται οι μέτοχοι τους!

Με δυό λόγια  μας λένε ότι δεν τους ενδιαφέρει η υγεία του Ελληνικού λαού, ή η οικονομία της χώρας, αλλά ο πλουτισμός τους, και ότι οφείλουμε να τους στηρίξουμε να το επιτύχουν εις βάρος μας;

Διεθνής Αμνηστεία: Δικαιολογία απραξίας για την Ελλάδα η συμφωνία ΕΕ - Τουρκίας

Σημερινή ανακοίνωση της Διεθνούς Αμνηστείας πιέζει την Ελληνική κυβέρνηση να μετακινήσει χιλιάδες προσφυγες που κρατουνται από το καλοκαίρι του 2016 σε αθλιες βιοτικες συνθήκες σε νησιά του Αιγαίου στο εσωτερικό. Η ανακοίνωση ειναι καταπέλτης για την πολιτική επιλογή της κυβέρνησης Τσίπρα για την οποια γράφει οτι εκμεταλλευτηκε την προβληματική συμφωνία επαναπροωθησης προσφύγων ΕΕ - Τουρκίας, ώστε να μην κάνει απολύτως τίποτα.

Διαβάστε το report ΕΔΩ.

Αν υπαγορευετε βία σε ό,τι εναντιωνεστε να αναμενετε πως θα την υποστειτε

Bία ενάντια στους ρατσιστές, βία ενάντια στους φασίστες, βία ενάντια στους παιδόφιλους, βία ενάντια στους βιαστές, βία ενάντια στους πλούσιους, βία ενάντια στους καπιταλιστές, βία ενάντια στην αντίπαλη ομάδα, βία ενάντια στους πολιτικούς αντιπαλους, "βία στην βία της εξουσίας", βία ενάντια "στους προσκυνημένους", βία ενάντια στους διαφωνούντες, βία ενάντια στους εφησυχασμένους, βία ενάντια στους εγκληματίες, Bία ενάντια στην βία, βία, βία βία...

Πηγή Φωτογραφίας Lifo

ΑΝ η κοινωνία συνολικά και γενικά προτρέπεται να αντιδρά με βία σε ό,τι την ενοχλεί, δικαίως ή αδίκως, και συνηθίσει στην ιδέα, μετά από ένα σημείο και πέρα δεν έχει καμία σημασία ποιός έχει δίκιο και ποιός άδικο, διότι, ανάλογα με τις κοινωνικές δυναμικές, τις χειριστικές δυνατότητες του εκάστοτε κέντρου εξουσίας, και την τοπική ισχύ του άλογου πλήθους, οποιοσδήποτε έστω και στιγμιάια ανήκει στην μειοψηφία θα ποδοπατείται. Η οχλοκρατία δεν είναι ούτε πολίτευμα, ούτε "κατάσταση": απώλεια κάθε κατάκτησης του πολιτισμού είναι, εκβαρβαρισμός είναι και κατάντια, τόσο για την κοινωνία (γενικά και αόριστα) όσο και για καθέναν από εσάς που μου την υπερασπίζεστε ως "επιλογή". Αν είστε ελεύθεροι να σπάσετε το κεφάλι του Φασίστα, και δεν θεωρείτε πως πρέπει να πιέσετε αφόρητα για την απόδοση δικαιοσύνης εντός του νομικού συστήματος, ανοίγετε τον δρόμο ο κάθε φασίστας να μπορεί να σπάσει το δικό σας κεφάλι (αλλά και το δικό μου, και του διπλανού μου). Αν θεωρείτε ότι πρέπει να παλουκωθεί ο βιαστής και να λυντσαριστεί ο παιδόφιλος, τι θα γίνει αν ξαφνικά στην συνείδηση του πλήθους θεωρηθεί π.χ. δικαιολογημένη η εκτέλεση ενός πρόσφυγα επειδή κατηγορείται ότι πυρπόλησε μια εκκλησία; Θα είστε και τότε τόσο λαύροι υποστηρικτές της "άμεσης δημοκρατίας" και των λαϊκών δικαστηρίων; Πως θα ανακαλέσετε μία λανθασμένη καταδίκη, όταν έρθουν νέα στοιχεία στο φως; Και αν το κοινωνικό σύνολο μάθει στην γενικευμένη αυτοδικία, πως ακριβώς θα το χαλιναγωγήσετε όταν ευκολόπιστα θα δεχθούν ότι κάθε gay είναι δυνητικλός παιδόφιλος (όπως πιστεύει μέρος της ελληνικής κοινωνίας);

Η ευθύνη της Πολιτικής Εξουσίας

Η Πολιτική Εξουσία στην Ελλάδα (κακώς) παρεμβαίνει στον σχεδιασμό και κυρίως στην στελέχωση των υπηρεσιών, με αποτέλεσμα αυτές να είναι αναποτελεσματικές, διότι δεν λειτουργούν η αλυσίδα ευθύνης και η ιεραρχία. Η δουλειά των υπουργών δεν είναι π.χ. να κατασβέσουν την φωτιά, αλλά είναι δική τους ευθύνη αν ο μηχανισμός του κράτους είναι απολύτως ανίκανος να το κάνει, όπως είναι και δική τους δουλειά να φροντίσουν για την απόδοση των ευθυνών την επόμενη μέρα, και για την "εξυγείανση" του κρατικού μηχανισμού. Επίσης, είναι δουλειά του εκάστοτε υπουργού να ενημερώνεται για την κατάασταση και να παραστέκει όσους αγωνίζονται για να σώσουν την χώρα (και όχι να εκτοξεύει κατηγορίες από την παραλία). Για παράδειγμα, τους πυροσβέστες που χρειάστηκε να γράψουν αυτό στο Facebook διότι επιχειρούσαν χωρίς υποστήριξη, τους έσωσαν όπως μαθαίνω κάτοικοι και εθελοντές δασοπυροσβέστες της περιοχής. Πόσες ΕΔΕ πρέπει να γίνουν και πόσα κεφάλια πρέπει να πέσουν για κάτι τέτοιο;

Αν εργάζεσαι στην Ελλάδα είσαι ο Εχθρός

Πολλοί Έλληνες περιγελούν το "Αμερικάνικο όνειρο", την απεικαζόμενη δυνατότητα κάποιου από "πολύ χαμηλά" να ανέλθει κοινωνικά ή μορφωτικά, αλλά, κυρίως, εισοδηματικά, με σκληρή δουλειά στις ΗΠΑ. Στην Ελλάδα είμαστε καλύτεροι: το επιτυγχάνουμε χωρίς την ...δουλειά. π.χ. όπως έγραφε ο Ιωαννης Μιχαηλ Λοβερδος την περασμένη εβδομάδα στο status του ΕΔΩ, έγραφε: "Η κόρη της βουλευτού ΣΥΡΙΖΑ Ασημινας Ξηροτύρη, που ονομάζεται Ουράνια Αικατεριναρη, (άγνωστων άλλων προσόντων), προσελήφθη ως διευθύνουσα σύμβουλος στο Υπερταμειο με μισθό...270000. Ναι 270 χιλιάδες! Ζαλίστηκα απ τα μηδενικά, συντροφοι!". 

Παράλληλα, η ηλεκτρονική έκδοση www.iefimerida.gr σημειώνει σε ρεπορτάζ της ΕΔΩ ότι η κυρία αυτή είναι και υπόδικη για παράνομη δανειοδότηση άλλου κρατικού πργανισμού του οποίου ηγείτο παλαιότερα....

Συνεπώς, πράγματι κοπέλα μου (ναι, σε σένα που διάβασες το banner που παραθέτω στο facebook και χάρηκες που κάποιος σε εκτιμάει) είσαι ωραία, και δεν πρέπει να χαμηλώνεις το βλέμμα· να ξέρεις όμως ότι ποτέ δεν θα αναγνωριστείς για την προσπάθεια σου από έναν λαό που υποτιμάει μαζικά και βαθιά όποιον δουλεύει και θεωρεί σπουδαίους μόνο όσους εκμεταλεύονται τους άλλους, και αναγνωρίζει τους "μάγκες". Αν επιτύχεις κάτι σκληρά δουλεύοντας πρέπει αυτό να ικανοποιεί κυρίως τα δικά σου "θέλω", γιατί αν δουλέψεις σκληρά, πάντοτε η πλειοψηφία των κηφήνων γύρω σου, αφενός θα αισθάνονται βαθιά υποτίμηση για σένα, αφετέρου θα σε νιώθουν σαν απειλή:αν σε αφήσουν να φανείς, θα φανερωθεί το δικό τους τίποτα. Been there, done that.

Κοινωνική ειρήνη το σημαντικότερο ζητούμενο

Σήμερα 4η μέρα μετά το Πάσχα, οι Ελληνορθόδοξοι Χριστιανοί (που θυμούνται την θρησκεία τους 10 μέρες τον χρόνο) συνεχίζουν να επιτίθενται σε όσους από εμάς επέλεξαν να έχουν συνεπή άθρησκη στάση καθ' όλον το έτος, ενώ κάποιοι εξ ημών συνεχίζουν να επιτίθενται στους ένθρησκους για τις συνήθειες τους. Το πρόταγμα για κοινωνική ειρήνη στους καιρούς μας δεν έχει καθόλου να κάνει με την έννοια της αμαρτίας, ή με την Ηθική. Έχει να κάνει με την κοινωνική συνοχή που θα μας κάνει να ανταπεξέλθουμε σε δύσκολους καιρούς.
ΦΙΛΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΗ: κρατήστε την καλή παρέα, το φαγητό που ετοιμάσαμε όλοι μαζί, τις κουβέντες του κρασιού, την χαλάρωση, την ξεκούραση, την συναναστροφή μας. όσοι πιάσατε τις εξοχές, δείτε την ομορφιά που έχουμε γύρω μας σ' αυτή την χώρα. είμαστε τυχεροί που ζούμε εδώ. αν με ρωτάτε, θα ήθελα να επιλέγουμε αυθαίρετα 12 μέρες τον χρόνο και να γιορτάζουμε σε τριήμερα απενοχοποιημένα από την ανάγκη να γιορτάζουμε κάτι! αλλά, ακόμα κι αν κάποιοι επιλέγουν να το λένε "χριστούγεννα", "πάσχα", "αγίου πνεύματος", στην πραγματικότητα αυτό δεν κάνουμε;