Ζητάτε να σας πω

Ο Αττίκ (πραγματικό όνομα: Κλέων Τριανταφύλλου, 19 Μαρτίου 1885 - 29 Αυγούστου 1944) ήταν Έλληνας συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής των τραγουδιών του. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους εκφραστές του ελληνικού ελαφρού τραγουδιού στις αρχές του 20ού αιώνα.

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος της Εριθέλγης Ραπτάκη. Από την μητέρα του ήταν εγγονός του Δημητρίου Ραπτάκη, ιατρού και βουλευτή Κυθήρων στην Ιόνιο Βουλή, και της Κλεπάτρας Κορωναίου, αδελφής του στρατιωτικού Πάνου Κορωναίου. Μεγάλωσε στην Αίγυπτο, όπου παρακολούθησε μαθήματα μουσικής. Το 1907 φτάνει στο Παρίσι, για να σπουδάσει πολιτικές και οικονομικές επιστήμες -ως συνέχεια των σπουδών του στη Νομική σχολή Αθηνών- όμως αποφάσισε να τις εγκαταλείψει γρήγορα για να γραφτεί στο Conservatoire de Paris, όπου θα έχει καθηγητές τον Gabriel Fauré, τον Camille Saint-Saëns και τον Émile Pessard. Στο Παρίσι είχε εκδόσει περίπου 300 συνθέσεις, τραγούδια, μουσική για πιάνο, για οπερέτα, για μπαλέτο κ.α. και έγινε ιδιαίτερα γνωστός. Συνεργάστηκε ως ηθοποιός με διάφορους θιάσους και συμμετείχε σε περιοδείες σε διάφορες χώρες ως το 1930, οπότε εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και δημιούργησε την περίφημη «Μάντρα του Αττίκ».

Λίγο πριν από τον θάνατό του πρωταγωνίστησε στην ταινία Χειροκροτήματα του Γιώργου Τζαβέλλα που είχε κάποια σχεδόν αυτοβιογραφικά στοιχεία (δείτε το βίντεο στο τέλος του κειμενου). Στην ταινία αυτή ο Αττίκ, κουρασμένος από τις κακουχίες της κατοχής και υπερβολικά μελοδραματικός, σε λίγα θύμιζε τη γεμάτη δυναμισμό και ευφυΐα προσωπικότητα του δημιουργού της «Μάντρας». Τραγούδια του συνθέτη στην ταινία απέδωσε η ηθοποιός Ζινέτ Λακάζ.

Ενδιαφέρον εγχείρημα παρουσίασης του έργου του Χατζηδάκι στο Ηρώδειο

Πολλοί είναι εκείνοι που με πικρία θυμούνται παρελθοντικά λάθη, αποκλεισμούς αγαπημένων τραγουδιστών από το έργο του Χατζηδάκι ή/και από το Ηρώδειο, και ασκούν την σχετική κριτκή, πάνω σε αυτά τα θεμέλια, αναφερόμενοι στη μεγάλη συναυλία που θα λάβει χώρα στο Ηρώδειο στις 30 Σεπτεμβρίου συνεχίζεται η συστηματική παρουσίαση του έργου του Μάνου Χατζιδάκι με την καλλιτεχνική διεύθυνση του Γιώργου Χατζιδάκι και με την Ελεωνόρα Ζουγανέλη και τη Δήμητρα Σελεμίδου στην ερμηνεία. Συμμετέχει το «Μουσικό Σύνολο Μάνος Χατζιδάκις» και η Φιλαρμόνια Ορχήστρα Αθηνών, υπό τη διεύθυνση του Λουκά Καρυτινού, που θα πλαισιώσουν την Ελεωνόρα Ζουγανέλη και τη Δήμητρα Σελεμίδου.

Στο πρώτο μέρος της συναυλίας θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά το έργο «Ελλάς Η Χώρα Των Ονείρων».Η μουσική αυτή γράφτηκε για ένα γερμανικό ντοκιμαντέρ του Wolfrang Mueller –Sehn (1960-1961) που είχε θέμα την Ελλάδα. Η μηχανή τριγύριζε μέσα στους κάμπους και τα βουνά της ηπειρωτικής Ελλάδας, περνούσε από την Αθήνα και κατέληγε σ’ όλα τα νησάκια που συνθέτουν την ευγενική οικογένεια του Αιγαίου. Το έργο αυτό περιέχει μουσικούς αυτοσχεδιασμούς μέσα στον ελληνικό χώρο και τραγούδια.Το δεύτερο μέρος της συναυλίας αποτελείται από τέσσερις κύκλους τραγουδιών που γράφτηκαν για το θέατρο αλλά στη συνέχεια αυτονομήθηκαν ως ολοκληρωμένα έργα.«Κύκλος Με Την κιμωλία», «Παραμύθι Χωρίς Όνομα», «Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε», «Οδός Ονείρων».

Προσωπικά, θα ζητούσα να δωθεί λίγη εμπιστοσύνη στο κοινό που θα συγκεντρωθεί στο Ηρώδειο και την κρίση του: αν οι τραγουδίστριες δεν τα καταφέρουν καλά, θα γνωρίσουν την δαμόκλειο σπάθη της μαζικής αρνητικής κριτικής. Αν πάλι τα καταφέρουν, θα αναδειχθούν για την πραγματική αξία τους! Αν η προηγούμενη γενιά τραγουδιστών χρειάστηκε 30 - 40 χρόνια για να αναγνωριστεί στην Ελλάδα, αυτό είναι μάλλον ένα ακόμα μειονέκτημα της χώρας μας που συνίσταται σε λάθος και κακεντρεχή συμπεριφορά ενός διεφθαρμένου συστήματος έναντι των Τεχνών... Προσωπικά, χαίρομαι που δίνεται η ευκαιρία ναάδειξης σε αξιόλογους νέους σήμερα, τώρα, ενόσω έχουν μπροστά και όχι πίσω την δυνατότητα καριέρας! Ας μην αφήνουμε την πικρία μας να μας ωθεί σε ζήτηση της επανάληψης των λαθών του παρελθόντος!

Πρόγραμμα της βραδυάς
Ο Κύκλος Με Την Κιμωλία Σκηνική μουσική για το έργο του Bertold Brecht. Έργο 12 (1956).Η παράσταση ανέβηκε από το Θέατρο Τέχνης.Μετάφραση: Οδυσσέας Ελύτης.Σκηνοθεσία: Κάρολος Κουν.Σκηνικά – Κουστούμια: Γιώργος Βακαλό.

Παραμύθι Χωρίς Όνομα Έργο 15 (1959-1960).Κύκλος τραγουδιών για το ομώνυμο θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 1959. Η παράσταση ανέβηκε από το «Νέο Θέατρο» του Βασίλη Διαμαντόπουλου και της Μαρίας Αλκαίου, το έργο είναι βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα.Οι στίχοι των οχτώ τραγουδιών είναι του Ιάκωβου Καμπανέλλη.Σκηνοθεσία: Βασίλης Διαμαντόπουλος. Σκηνικά: Γιώργος Βακαλό.

Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε Έργο 18 (1961-62)Για Μικρή Ορχήστρα, Χορωδία και δύο γυναικείες φωνές.Μουσική & τραγούδια για το ομώνυμο θεατρικό έργο του Luigi Pirandello.Στίχοι: Μάνος Χατζιδάκις.Η παράσταση ανέβηκε από το Θέατρο Αθηνών (1961-62).Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μυράτ.Σκηνογραφία – Κοστούμια: Δημήτρης Μυταράς.Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους η Βούλα Ζουμπουλάκη και ο Δημήτρης Μυράτ.

Οδός Ονείρων Έργο 20, (1962)Μουσικό έργο που ανέβηκε στο θέατρο «Μετροπόλιταν», σε κείμενα Μάνου Χατζιδάκι με την συνεργασία του Αλέξη Σολομού, Μίνου Αργυράκη, και Μανόλη Καστρινού.Σκηνικά – κοστούμια Μίνου Αργυράκη, χορογραφίες Μανόλη Καστρινού. Πρωταγωνιστούσε ο Δημήτρης Χορν. Τα τραγούδια της παράστασης ήταν σε στίχους Νίκου Γκάτσου, Ιάκωβου Καμπανέλλη, Μίνου Αργυράκη, Αλέξη Σολομού και Μάνου Χατζιδάκι. Η «Οδός Ονείρων» ήταν ένα ιδιότυπο μιούζικαλ. Μια σειρά από νούμερα, τραγούδια, χορευτικά δρώμενα που συνοδεύονταν από τη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, καθώς και την προβολή ενός μικρού φιλμ (πρωτοφανές για τα θεατρικά δεδομένα της εποχής) με πρωταγωνιστή τον Μάνο Χατζιδάκι την Ρένα Βλαχοπούλου και τον Μίνω Αργυράκη.Όχι μόνο στην σκηνή, αλλά και γύρω στην πλατεία δέσποζαν τα γεμάτα χιούμορ σκηνικά του Αργυράκη. Το κάθε τι που διαδραματιζόταν αφορούσε στους κατοίκους ενός δρόμου, μιας γειτονιάς. Πρωτεύοντα ρόλο σε όλη την παράσταση έπαιζε ο φωτογράφος (Δημήτρης Χορν) που εκπλήρωνε τα όνειρα όλων των ηρώων.

Kalki & Pierra | Project "Varanasi"

"Varanasi" is a project born out of an artistic encounter between Kalki, the DJ and techno/trance producer, and Basile Pierrat.The film was created on the base of a common vision: a project without concession, only answering to their own aesthetic and artistic vision. A music video that had therefore to be entirely realized without any label or agency.Basile Pierrat got a bit crazy and started this shooting with just a script, a camera and a one-way ticket to New Delhi as the only preparation.Completely alone, in the middle of this beautiful and insane country, a film to produce within a month: an unforgettable experience and a big challenge.

GRAB YOUR COPY ON BEATPORT
Subscribe: http://bit.ly/SubscribeKalki
Listen to: http://bit.ly/KalkiMusic

Follow Kalki:
Facebook: http://www.facebook.com/KalkiMusic
Soundcloud: http://soundcloud.com/KalkiMusic
Twitter: http://twitter.com/KalkiMusic
Official Website: http://Kalkimusic.com

H δυστυχία να σε λένε Carmina Burana στην Ελλάδα

Το 1936 ο Carl Orff  -Γερμανός συνθέτης και μουσικοπαιδαγωγός-  ολοκλήρωσε την δουλειά του με το μνημειώδες έργο που έγινε γνωστό παγκοσμίως ως "Carmina Burana", και, ακολούθως, το 1937 εξέδωσε στην τελική μορφή του. Η διάρκειας μίας περίπου ώρας σύνθεση χαρακτηρίζεται ως "σκηνική cantata", είναι μέρος μια τριλογίας, που περιλαμβάνει τις καντάτες "Catulli Carmina" και "Trionfo di Afrodite" ("Ο θρίαμβος της Αφροδίτης"). Και τα τρία συνοψίζουν το θρίαμβο του ανθρώπινου πνεύματος.

Ο τίτλος "Carmina Burana" είναι μέρος του αρχικού Λατινικού τίτλου "Carmina Burana: Cantiones profanæ cantoribus et choris cantandæ comitantibus instrumentis atque imaginibus magicis" μιας Μεσσαιωνικής συλλογής με 24 ποιήματα. Ο τίτλος επί λέξει σημαίνει "Τραγούδια του Burana: κοσμικά τραγούδια για τραγουδιστές και ορχήστρες για να εκτελεστούν με μουσικά όργανα και μαγικές εικόνες".  "Burana" ονομάζοταν το σημερινό Benediktbeuern, ένα χωριό 3000 κατοίκων περίπου σήμερα, στην Βαυαρία. Εκεί βρισκόταν το διάσημο στον Μεσσαιωνικό κόσμο, ομώνυμο με το σημερινό χωριό, Αββαείο των Βενεδικτίνων μοναχών και σε αυτό βρέθηκε το χειρόγραφο της συλλογής. Το Μοναστήρι ιδρύθηκε το 739 μ.Χ., αλλά το χειρόγραφο χρονολογείται από το 1230 μ.Χ.  περίπου, και ανακαλύφτηκε το 1803, μαζί με πολλά άλλα ποιήματα, τραγούδια και άλλα κείμενα. Το μεγαλύτερο μέρος του υλικού που ανακαλύφτθηκε είναι γραμμένο στα Λατινικά, αν και μερικά είναι στα Παλαιο-ιταλικά και τα Γερμανικά της περιόδου εκείνης.

Το πρώτο και το τελευταίο μέρος είναι τα γνωστότερα, και αμφότερα ονομάζονται "Fortuna Imperatrix Mundi" (Μοίρα, η αυτοκράτειρα του κόσμου). Και τα δύο μέρη ξεκινούν με το κομμάτι "Ο Fortuna" που είναι αυτό που πολλοί γνωρίζουν περισσότερο ως "Carmina Burana". Και είναι πραγματικά κρίμα, διότι όλη η σύνθεση, αν και κάπως απλοϊκή κατά τις αναγεννησιακές φόρμες σύνθεσης, είναι μια εντυπωσιακότατη και πανέμορφη μουσική, ιδίως αν έχει κάποιος την τύχη να την δει ζωντανά, εκτελεσμένη. Προσωπικά αγαπημένο μου -εκτός βεβαίως, από το γνωστό O Fortuna, είναι το ενδέκατο κομμάτι ("Estuans interius Ira vehementi" = Φλέγομαι μέσα μου με βίαιο θυμό, απομωνομένο, το ακούτε ΕΔΩ), ένα κομμάτι για βαρύτονο και ορχήστρα. Οι εναλλαγές στο σύνολο της σύνθεσης σε  στυλ και ρυθμό είναι πληθωρικές, και το όλο πόνημα του συνθέτη μπορεί να στερείται της ισορροπίας ή λεπταισθησίας άλλων συνθέσεων σύγχρονης κλασσικής μουσικής -όπως αιτιάται από μουσικούς της εποχής μας- παράγει όμως ένα σύνολο καθ' όλα αξιοπρόσεκτο, που αξίζει μιας δεύτερης ακρόασης.

Το χειρόγραφο στο οποίο βρίσκεται το μεγαλύτερο μέρος
της Εισαγωγή και της Επωδού του έργου του Orff,
το ποιήμα O Fortuna. Κοιτάξτε προσεκτικά τις 6 τελευταίες σειρές.

Στην Ελλάδα η σύνθεση του Orff είχε μια παράξενη τύχη, ιδίως από την δεκαετία του 1980 και εξής, όταν  το 1981, το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου επέλεξε ως κομματικό ύμνο το "O Fortuna"(Ω, Τύχη!). Το τραγικωμικό στοιχείο της υπόθεσης είναι ότι το συγκεκριμένο τραγούδι είναι εξαιρετικά απαισιόδοξο και τραγικά δραματικό! Αναφέρεται στην απόλυτη κυριαρχία της μοίρας, την τραγική αδυναμία του ανθρώπου και την ματαιότητα της ζωής του και κάθε προσπάθειας του που θα σβήσει με τον θάνατο!

Συγκεκριμένα, λέει: "O Fortuna velut luna statu variabilis, semper crescisaut decrescis vita detestabilis nunc obduratet tunc curatludo mentis aciem, egestatem, potestatem dissolvit ut glaciem. Sors immaniset inanis, rota tu volubilis, status malus, vana salus semper dissolubilis, obumbrataet velatamichi quoque niteris nunc, per ludumdorsum nudumfero tui sceleris. Sors salutiset virtutismichi nunc contraria, est affectuset defectussemper in angaria. Hac in hora sine mora corde pulsum tangite, quod per sortem sternit fortem,mecum omnes plangite!
(= "Ω Τύχη, που σαν το φεγγάρι αλλάζεις, αδιάκοπα μεγαλώνεις ή μικραίνεις. Ζωή μισητή, πρώτα βασανίζεις κι ύστερα ανακουφίζεις. Κατά την διάθεση σου, λιώνεις τη φτώχεια και τη δύναμη σαν τον πάγο. Μοίρα απαίσια και κενή, τροχέ που γυρίζεις. Είσαι κακόβουλη. Η ευτυχία είναι μάταιη και πάντα διαλύεται μέσα στις σκιές, σκεπασμένη. Είσαι ένα βάσανο και για μένα. Τώρα για να παίξεις, φέρνω τις γυμνές μου πλάτες μπροστά στην αχρειότητά σου.Η Μοίρα τώρα είναι ενάντια στην ευημερία και την αρετή μου. Πρόθυμος ή απρόθυμος, πάντα είσαι σκλάβος της. Έτσι, αυτήν την ώρα, χωρίς καθυστέρηση, αγγίξτε το ρυθμό της χορδής. Και αφού η Μοίρα συντρίβει ακόμα και τους δυνατούς, θρηνήστε όλοι μαζί μου"). 

Max Richter : From Sleep (2015)

Max Richter (born 22 March 1966) is a German-born British composer who has been an influential voice in post-minimalist composition and in the meeting of contemporary classical and alternative popular musical styles since the early 2000s. Richter is classically trained, having graduated in composition from the Royal Academy of Music and studied with Luciano Berio in Italy, and is also strongly influenced by punk and electronic music. Richter is known for his prolific output, composing and recording his own music; writing for stage, opera, ballet and screen; producing and collaborating on the records of others; and collaborating with performance, installation and media artists. He has recorded seven solo albums and his music is widely used in cinema. (Wikipedia)

RIP Leonard Cohen

Το μέγεθος του πένθους που προκαλεί παγκοσμίως η απώλεια του καλλιτέχνη υπερβαίνει μονάχα η απόλαυση και η ομορφιά που χάρισε σε τρεις γενιές ανθρώπων σε όλο τον κόσμο τα τελευταία 50+ χρόνια, συχνά αλλάζοντας τις ζωές όσων εναγκαλίστηκαν τους στίχους, την μουσική, την ποίηση και τον λόγο του γενικότερα. Δεν αμφιβάλλω ότι θα συνεχίσει να το κάνει και για επόμενες γενιές... Σπάνια πλάνα από μια συνέντευξη των νεανικών του χρόνων, ένα πραγματικά καλό μικροσκοπικό αφιέρωμα έκανε το National:

Όλες οι χάρες που ποτέ δεν θα ανταποδώσουμε στους μουσικούς μας

Οι μουσικοί είναι σαν τους μανιτού των Ινδιάνων που παίρνουν πάνω τους όλο το Κακό που εμποδίζει τα σύννεφα να βρέξουν, τα σπαρτά  να καρποφορίσουν, τα πνεύματα να του προστατεύσουν από τα κογιότ και τα λουλούδια να ανθίσουν, ιδίως  για την γενιά μου, μια γενιοά μεταιχμιακή μεταξύ της συγκρατημένης και της πιο σπάταλης Ελλάδας. Είμαστε μια γενιά που ανδρωθήκαμε στα lives όπου ερωτευτήτκαμε, κλάψαμε, παρηγορηθήκαμε, συγκινηθήκαμε πιότερο παρά στις συναλίες -άλλωστε, δεν γίνονταν πολλές, κι έτσι ήταν μάλλον δύσκολο να αποτελέσουν μέρος της καθημερινότητάς μας. Με τις σκέψεις αυτές συνοδεύω  τις γραμμές -το προσωπικό μου μνημόσυνο- στον Θάνο Ανεστόπουλο.

Συνήθως δεν δηλώνω πένθος για δημόσια πρόσωπα, παρά ως απώλεια της πολιτιστικής συμβολής τους. Στην περίπτωση του Θάνου Ανεστόπουλου του συγκροτήματος "Διάφανα Κρίνα" το πένθος είναι πιο προσωπικό. Το συγκρότημα και η μουσική τους είναι ταυτόσημα με την απελευθέρωση μου από την οικογένεια μου, στα 18 μου, με την οποία με έδεναν δεσμά χωρίς δεσμούς. Στην μουσική τούς με σύστησε η φίλη της δύσκολης εφηβείας μου Ντίνα Δαβάκη, που δεν είναι παρούσα στην ζωή μου πλέον, η οποία τους άκουγε φανατικά (θέλω να φαντάζομαι ότι νιώθει κάπως έτσι όπου κι αν βρίσκεται κι εκείνη για τον θάνατο του). παραθέτω το πιο αγαπημένο μου κομμάτι τους.

"Πέθανε μετά από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο 

ο τραγουδιστής, συνθέτης, στιχουργός και συνιδρυτής 

του ροκ συγκροτήματος «Διάφανα Κρίνα», 

Θάνος Ανεστόπουλος", 

γράφεται μεταξύ άλλων.

Πράγματα που δεν ήξερα για την παλιά μου γειτονιά (και έμαθα στο Youtube)

Είχα περίεργους γονείς, ειν' αλήθεια. Για παράδειγμα, ένα χόμπι τους ήταν να χωρίζουν και να τα ξαναβρίσκουν με μια περιοδικότητα 4 χρόνων. Τρία χρόνια είμασταν χώρια (εγώ, συνήθως, με την μητέρα μου) και έναν χρόνο μαζί. Ξανά 3 χρόνια χώρια, ξανά έναν μαζί, κ.ο.κ. Με την ευκαιρία, στις περισσότερες περιπτώσεις, αλλάζαμε και σπίτι, γειτονιά, της Αθήνας, περιοχή της Αττικής... Νέα Σμύρνη, Κολωνός, Βριλήσια, Ραφήνα Μετά την τρίτη φορά "κατά τα γραφάς", κι αφού είχα πάρει μια γεύση από τις ως άνω γειτονιές, σκάσαμε μύτη και στου Ζωγράφου, το ένδοξο έτος 1986, στα 11 μου. Εκεί ήμασταν πιο σταθεροί: κατοικήσαμε μέχρι τα 17 μου. Στο Ζωγράφου έμεινα και μετά την ενηλικίωση μου βέβαια, 2,5 χρόνια αφού "τα 'σπασα" με τους δικούς μου -φιλοξενούμενος σε σπίτια φίλων, αλλά και μετά τα 30 μου όταν αποζήτησα μια πιο ήσυχη γειτονιά στην Αθήνα να κατοικήσω, κουρασμένος από τα θορυβώδη Εξάρχεια και τα βορβορώδη Κάτω Πατήσια. Όλα αυτά πέρασαν σαν μια σκέψη πριν λίγο, όταν ανακάλυψα αυτό στο Youtube (με την συνοδευτική λεζάντα: "Το 1979 έγινε στου Ζωγράφου μια μεγάλη συναυλία με τη συμετοχή πολλών μεγάλων καλιτεχνών της τότε ελληνικής ροκ σκηνής και κεντρικό όνομα τον Δημήτρη Πουλικάκο. Ο "Θείος Μήτσος" τραγούδησε κομάτια του Jimmy Hendrix, των Rolling Stones, Led Zeppelin κ.α. με το μοναδικό τρόπο που μόνο αυτός ξέρει και μπορεί. Εδώ πρόκειται για μια διασκευή του "Gimme Shelter" των "Rolling Stones"!")

Ναι, είναι Rammstein!

Αυτό το video clip το έχετε δει??

Ανακαλύπτοντας τον Scott Walker

Ο Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης ανήκει στο -σπάνιο στις μέρες μας- είδος ανθρώπου που η συναναστροφή του δεν είναι απλά ευχάριστη αλλά και ουσιαστικά εποικοδομητική: πάντοτε θα ακούσεις ή θα συζητήσεις κάτι καινούργιο, πάντα θα πάρεις κάτι μαζί σου για τον δρόμο, κάτι για να ψάξεις και κάτι για να βρεις. Η τελευταία συντροφιά μας στον Ντορέ μετά από μιαν εκδήλωση που έφερε τον ίδιον και την Ελεάννα Μαρτίνου στην Θεσσαλονίκη χθες με βρήκε από σήμερα πλουσιότερο κατά έναν εκστατικά εξαιρετικό μουσικό, τον Scott Walker, που, τ' ομολογώ, δεν έτυχε να ξανακούσω ποτέ μέχρι σήμερα.

Η μουσική του στοίχειωσε την μέρα μου και είναι βέβαιο ότι θα ακούσω πολλές φορές όλο του το ρεπερτόριο μέχρι να μειωθεί η ευχάριστη έκπληξη που σου προκαλεί το πρώτο άκουσμα μιας πραγματικά αριστουργηματικής μουσικής. Avant garde -όπως αξίζει να αποκαλούμε κάθε τι που ακολουθεί τον δικό του δρόμου χωρίς να νοιάζεται αν θα πρέπει να τον ανοίξει κιόλας, rock κατά την ουσιαστικότερη των εννοιών, country ως προς τις επιρροές της νέας πατρίδας του μουσικού, που, αν και Βρετανός, γεννήθηκε στην Αμερική των μεγάλων δρόμων και βίωσε έντονα το πνεύμα της, ενώ, παράλληλα, φαίνεται πως βρήκε τους δικούς του δρόμους στο Baroque. Με μια βαθιά φωνή που καθηλώνει, και το χαρισματικό της ποίησης των λίγων λέξεων που γράφουν τόσο σε εικόνες όσο και αφηγούνται σε έννοιες, τα τραγούδια του είναι εμπειρία που σε ανακόπτει από την παράλληλη με άλλες δραστηριότητες ακρόαση της μουσικής, απαιτώντας το σύνολο της προσοχής, όπως θα συνέβαινε σε μία συναυλία.

Motohiko Hino ~ Stairway To Heaven

Εξαιρετική jazz διασκευή του γνωστού τραγουδιού των Led Zeppelin. Περιλαμβάνεται στο άλμπουμ It's There, που κυκλοφόρησε το 1993. Μου επισημάνθηκε από τον φίλο Γιάννη Sugahtank Ρουμπάνη.

Η Αθήνα υποκλίνεται στους τρόπους του φεγγαριού

Η Αθήνα υποκλίνεται στους τρόπους του φεγγαριού φέτος τον χειμώνα! Μια σειρά από συναυλίες,  με έμφαση στα λιγότερα γνωστά κομμάτια του Μάνου Χατζηδάκι, ετοιμάζει ο γιός του Γιώργος μαζί με πλειάδα παλιών συνεργατών του συνθέτη, και μουσικών ερμηνευτών του ρεπερτορίου του. Στο Θέατρο Τέχνης της Φρυνίχου, στο Παλλάς, στην Επίδαυρο και στο Ηρώδειο θα παρουσιαστεί μεταξύ άλλων και η κινηματογραφική μουσική του Χατζηδάκι, που προέρχεται από μία ιδιαίτερα δύσκολη ταινία (πλέον της μισής ταινίας καλύπτεται με ρεαλιστική αποτύπωση φριχτών βασανιστηρίων), την Facca di spia -διεθνής τίτλος: C.I.A. Secret Story- του Giuseppe Ferrara (1975), δράσεις που αναλήφθηκαν με σκοπό να τιμήσουν την επέτειο 90 ετών από την γέννηση του Μάνου Χατζηδάκι. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, η Ελλη Πασπαλά και ο Βασιλικός, θα ερμηνεύσουν τραγούδια που έγραψε ο Χατζιδάκις για τον διεθνή κινηματογράφο, και τα οποία θα ακούσουμε στο δεύτερο μέρος των δύο συναυλιών του ερχόμενου Σεπτεμβρίου στο Ηρώδειο, που θα λάβουν χώρα  στις 24 & 25 Σεπτεμβρίου.  Από το «Ποτέ την Κυριακή» (1960), που τον έκανε διάσημο, έως το «Μεμέντ γεράκι μου» (1984) του Πίτερ Ουστίνοφ, υπήρξαν πολλές διεθνείς ταινίες με μουσική Χατζιδάκι. Αλλες που ανήκαν στην κινηματογραφική βιομηχανία, όπως «Συνέβη στην Αθήνα» (1961-62) και «Aliki my love» (1962), άλλες που υπήρξαν σημαντικές, ακόμα και ιστορικές, όπως «America America» (1962) του Ηλία Καζάν και «Sweet movie» (1974) του Ντούσαν Μακαβέγιεφ, με εξίσου σημαντικά και ιστορικά OSTs. Αύριο, 15 Ιουνίου συμπληρώνονται τα 20 χρόνια μιας άλλη επετείου, αυτής της απώλειας του αναντικαατάστατου έλληνα συνθέτη.

Alekos Vretos Quintet στο Μέγαρο Μουσικής

Ο Αλέκος Βρέτος και το κουιντέτο του παρουσιάζουν δημιουργίες τους που  παντρεύουν την αραβική, την ελληνική και τη λατινοαμερικάνικη μουσική με την τζαζ, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις 31 Μαΐου (ώρα έναρξης 19.00). Παίζει ούτι, και ο ήχος της μπάντας του είναι ένα πλούσιο χαρμάνι από εξωτικά και παραδοσιακά στοιχεία.

Line up:

Αλέκος Βρέτος: ούτι
Ελένη Βασιλειάδη: κανονάκι
Δημήτρης Σεβδαλής: πιάνο
Δημήτρης Χριστόπουλος: μπάσο
Δημήτρης Κλωνής: τύμπανα

Info: www.alekosvretos.gr

Κρούσεις και πνοές αλληλεγγύης αυτή την Κυριακή

ΜΙΑ συναυλία για "καλό σκοπό", αλλά και με πρωτότυπο περιεχόμενο, παρουσιάζεται στην Αίθουσα "Σόλων Μιχαηλίδης" της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης (Λεωφόρος Νίκης 73) την Κυριακή 11 Μαΐου στις 20.30. Με την στήριξη του Συλλόγου Μονίμων Υπαλλήλων του Ωδείου και την υποστήριξη του Σύγχρονου Ωδείου Θεσσαλονίκης, λαμβάνει χώρα συναυλία κρουστών αφιερωμένη στην δράση των κοινωνικών ιατρείων της πόλης, με ελέυθερη είσοδο, παρόλα αυτά. 

Η βραδυά έχει τίτλο "Κρούσεις και πνοές αλληλεγγύης" και παίζουν: Θεμιστοκλής Κανδαλέπας, Άννα Αϊβαζίδου, Θοδωρής Θεοδωρόπουλος, Αναϊτά Μομενί, Σταυρούλα Τσέλιου, Σοφία Χριστοδουλοπούλου, Ντίμη Ευσταθίου, Χριστίνα Ματσατσίνη-Υφαντή, Βύρων Μαστροσάββας, Κατερίνα Μυλωνά, Αλέξανδρος Γεωργελής, Νίνα Βασιλειάδου, Αθανασία Γεωρτσιάκη, Φίλιππας Καρατσίβας, Γιώργος Μοσχίδης, Δημήτρης Καλφετζής, Κώστας Καρατσίβας, Κώστας Χανής

Π Ρ Ο Γ Ρ Α Μ Μ Α
6 Θέματα - Ν. Ζivkovic (Διασκευή Κώστας Χανής)
Preludio no.1 για Solo Marimba - N. Rosauro
Cool Bite - (Διασκευή Κώστας Χανής)
Flight of the Bumble-Bee - R. Korsakov
Spanish Dance no.5 - E. Granados
Sea Journey - C. Corea (Διασκευή Κώστας Χανής)
A La Samba - M. Peters
Melo-Cha-Cha: R. Balfoort
Galop - D. Kabalevsky / arr. R. Balfoort
Mossada - R. Balfoort
Splash - R. Balfoort
Tropical Paradise - R. Balfoort
Africa - D. Paich, J. Porcaro / arr. R. Balfoort
Θρακιώτικο - Χ. Λιάτσος, Κ. Χανής

Iyeoka sings the blues...

ΓΝΩΣΤΗ περισσότερο με το μικρό της όνομα πλέον, κάποιος θα ευχόταν να δινόταν ολόψυχα στο τραγούδι η Iyeoka Okoawo, και λιγότερο στις άλλες ασχολίες της. Παρόλα αυτά, η πρωτοβουλία της να "φτιάξει τον κόσμο" όχι μέσα από την φαρμακευτική που σπούδασε στην Βοστώνη, αλλά με όπλο την ποίηση και τους στίχους της, είναι ένας ευγενής σκοπός που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Σχεδόν παντελώς άγνωστη στην Ελλάδα η Νιγηριανής καταγωγής αμερικανίδα συγκίνησε κόσμο με το τραγούδι αυτό, και όχι άδικα. Λίγο μετά την αλλαγή της χιλιετίας η Iyeoka ίδρυσε μια κολλεκτίβα από μουσικούς με τίτλο "Rock by Funk Tribe" και σκοπό να εισφέρει ο καθένας την μουσική εμπειρία και γνώση που θα επέτρεπε στην ποίηση της -που όλοι αγαπούσαν- να ενσωματωθεί στην jazz,

The National Fanfare of Kadebostany σε 3 στάσεις

ΗΤΑΝ από τις λίγες φορές τα τελευταία χρόνια που κάθε άνθρωπος που έχει αναπτυγμένη στοιχειώδη αισθητική πρόσεξε πρώτα το videoclip και κατόπιν το τραγούδι. Οι National Fanfare of Kadebostany έγιναν πρώτα ορατοί και μετά ακουστοί. Με το επιβλητικό Walking with a ghost, μια μουσική που κινείται από την samba στο εμβατήριο κι από το tango στο hip hop "δεμένα" γύρω από έναν χαρακτηριστικά βαλκανικό ήχο, το συγκρότημα έχει παράγει υπέροχες μουσικές και προκαταβάλει θετικά καθέναν μας που, ενόψει συναυλίας, αναμένει ένα χορταστικό για τις αισθήσεις show. Αθήνα, Θεσσαλονίκη, αλλά και Κρήτη, το συγκρότημα είναι on tour στην Ελλάδα. Gigs και τιμές ΕΔΩ.

Γιώργος Χριστόπουλος | Ο κινηματογράφος στις συμπληγάδες της διασκέδασης και της ψυχαγωγίας

Ένα αφιέρωμα στον Βασίλη Τσιτσάνη που αξίζει να (κλειστείτε μέσα για να) παρακολουθήσετε

ΔΕΝ "το 'χω" με την παρουσίαση εκπομπών της τηλεόρασης καθόλου, αλλά θα κάνω μία εξαιρεση καθώς υπέπεσε στην αντίληψη μου μία εξαιρετική εκπομπή - αφιέρωμα που θα προβληθεί απόψε στις 23.15  στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ.  Η προσωπικότητα του Βασίλη Τσιτσάνη, οι χώροι που συνδέθηκαν με τη διαμόρφωση των εμπειριών του αλλά και με την σκληρή εργασία του πάνω στη σύνθεση και το στίχο, συμπυκνώνονται σε ένα οδοιπορικό. Οδηγός, ένας άλλος μεγάλος καλλιτέχνης, ο Γιώργος Νταλάρας. Το πορτρέτο του Τσιτσάνη συστήνεται σαν ένα ταξίδι μέσα στη γεωγραφία της ζωής του συνθέτη, γεωγραφία που ορίζεται με πρώτη συντεταγμένη τα Τρίκαλα και απλώνεται στη συνέχεια στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, στο σπίτι και το θρυλικό υπόγειο της οδού Αχαρνών, στα ρημαγμένα studio της Κολούμπια, στο Χάραμα, στο άλλο σπίτι και στο άλλο υπόγειο της Γλυφάδας. Ο “πάνω” κόσμος του Τσιτσάνη πάντα πολύβουος, γεμάτος φίλους, παθιασμένους θαυμαστές, δόξα και δημοσιότητα αντιπαρέρχεται μόνιμα στην αφήγηση τον "κάτω" κόσμο των μοναστικών σχεδόν υπόγειων χώρων, που σε κάθε σπίτι φρόντιζε να διαμορφώνει για τον εαυτό του. Μια σειρά από πρόσωπα παρεισφρύουν στην αφήγηση για να βοηθήσουν τον θεατή να κατανοήσει το μουσικό εκτόπισμα του Τσιτσάνη. Πρόσωπα που φωτίζουν επίσης την διαλεκτική του έργου του Τσιτσάνη με το κοινωνικοπολιτικό τοπίο της Ελλάδας μέσα σε ένα διάνυσμα 50 χρόνων: Ο γνωστός μουσικολόγος Λάμπρος Λιάβας, ο μουσικός και μουσικός μελετητής του έργου του Τσιτσάνη, συντάκτης της πρώτης διδακτορικής διατριβής πάνω στον Έλληνα συνθέτη, Νίκος Ορδουλίδης, ο δεξιοτέχνης σολίστας και δάσκαλος του μπουζουκιού Βαγγέλης Τρίγκας, ο συντοπίτης του στιχουργός Κώστας Βίρβος, ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος, ο σκηνοθέτης Κώστας Φέρρης, ο γλύπτης - συγγραφέας Σώτος Αλεξίου και η αγωνίστρια της εθνικής αντίστασης Μαρία Μπέικου εναποθέτουν αποστάγματα εμπειριών, συναισθημάτων και μελετών.

Συντελεστές: Υπεύθυνη-Παραγωγός: Λία Παρασκευά Σκηνοθεσία: Χρήστος Καρακέπελης Σενάριο: Νατάσα Σέγκου Διεύθυνση φωτογραφίας: Βαγγέλης Κουλίνος Δημοσιογραφική έρευνα: Λία Παρασκευά – Παναγιώτης Παναγόπουλος Βοηθός οπερατέρ: Ηλίας Κουλαμάς Ηχοληψία: Άρης Καφεντζής Μοντάζ - Μιξάζ: ΄Αρης Τριανταφύλλου Art Director: Νίκος Τσιμούρης

Κυριακάτικο απεριτίφ σε film noir καμβά

OI Jitterbugs σας προσκαλούν αυτή την Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου, να περάσετε μαζί τους το απόγευμα μέχρι το βράδυ της Κυριακής, στο τρίτο θεματικό τους "Κυριακάτικο Απεριτίφ", σας προσκαλούν να απολαύσετε το απογευματινό σας Κυριακάτικο απεριτίφ, σε στυλ...Φιλμ Νουάρ! Επιλεγμένη μουσική των δεκαετιών '40 και ΄50, από τον Noir Κινηματογράφο, χορός swing, προβολή ρετρό ταινιών, μπουφές αλλά και ένα θεατρικό δρώμενο, με θέμα μια αστυνομική ιστορία μυστηρίου σαν ρετρό ραδιοφωνική εκπομπή αποτελούν τα συστατικά εκείνα που θα σας μυήσουν στον κόσμο του Ρετρό Φιλμ Νουάρ! Φορέστε τα ρούχα από τους αγαπημένους σας ήρωες ρετρό Φιλμ Νουάρ και ελάτε να απολαύσετε το Κυριακάτικο σας απόγευμα με ρετρό διάθεση και φυσικά ένα Απεριτίφ με τους Jitterbugs. Το απογευματινό event συμπληρώνει το θεατρικό δρώμενο με τίτλο "Νυχτερινός Επισκέπτης", που θα ερμηνεύσουν οι: Βάσω Καλογεράκη, Μάκης Τσιλιγκαρίδης, Ηλίας Μόσχος, Χριστίνα Ξανθάκη και Ηλίας Καλπάκας. Είναι εμπνευσμένο από τις ραδιοφωνικές εκπομπές του '40 και του '50. Θέμα του μια αστυνομική ιστορία μυστηρίου και τρόμου.

16.00-20.00: Μπουφές.
16.30-19.30: Προβολή ρετρό ταινιών Φιλμ Νουάρ ("Τhe touch of Evil",Orson Welles & "Τhe man who knew too much", Alfred Hitchcock )
Εισαγωγή στο Φιλμ Νουάρ από την Δανάη Μικέλλη.
20.00-20.20: θεατρικό δρώμενο "Νυχτερινός Επισκέπτης".

Dresscode: Film Noir Hero (επιθυμητό, αλλά όχι απαραίτητο!)

Στο Cafe-Bazaar, Παπαμάρκου 34, Πλατεία Αθωνος

Είσοδος ελεύθερη

Το event πραγματοποιείται με την ευγενική χορηγία του βιβλιοπωλείου "Μυθιστορία" (Γ. Βαφοπούλου 20, 231 042 8846) και την υποστήριξη του AZA Video Cinema Club (Αλ. Σβώλου 6, 231 028 4748).

Λόλεκ - Καλλιτέχνης

Ευαίσθητος, νους καλλιτεχνικός
κι αναπάντεχα εύθραυστος
στις επιπτώσεις της σκληρότητας των άλλων
Εσωστρεφής, μελαγχολικός, γοητευτικός
βαδίζει πάντα το μοναχικό του δρόμο
Ανασφαλής και ευάλωτος
τυχερός όποιος και μόνο φθάσει να τον καταλάβει
Ανήσυχος, ανατρεπτικός, ευρηματικός
με έργα αυθαίρετα προς τη ροπή του κόσμου

Μιλάω για τον καλλιτέχνη
για το πώς θέλουν να τον βλέπουν
για το πώς θέλει να τον βλέπουν

Εγωκεντρικός σε ακραίο βαθμό
αδυνατεί να προσφέρει συμπάθεια στους άλλους
Υποκριτής, λαίμαργο σκυλί
που ησυχάζει μόνο αν του φορέσουνε το στέμμα του σπουδαίου
Περίπτωση ιδιαίτερη
στο είπε εξάλλου και ο ψυχοχειρουργός σου
Φορέας της επιτήδευσης και της σύμβασης
με μια δήθεν νέα εσάνς προϊόν μιας κάποιας αστικής κουλτούρας

Μιλάω για καρικατούρες
χιλιοπαιγμένες παρτιτούρες
κακοπαιγμένες παρτιτούρες
αστείους ρόλους και φιγούρες