Διακοπές στο απέραντο πράσινο

ΤΑ πιο συνηθισμένα κριτήρια των καλών διακοπών -αυτό της όμορφης ελληνικής παραλίας με ή, κατά προτίμηση, άνευ ξαπλωστροταρίφα, αυτό του "αράγματος" των πολλών μπάνιων στη θάλασσα ή της παιδικής ερώτησης "πόσα παγωτά έχεις φάει εσύ φέτος;"- αναιρούνται ως αξία όταν γίνουν ρουτίνα, cliché, "must", κλπ. 

Το καταλαβαίνεις καλύτερα όταν ευτυχήσεις να κάνεις μια χρονιά κάτι εντελώς διαφορετικό σε χρόνο "διακοπικό", με καλή παρέα, αφού τα πρηγούμενα χρόνια έχεις κάνει όλα τα στάνταρ τα προγηούμενα χρόνια: και clubbing, και παραλίες, και "μια αγάπη για το καλοκαίρι" (ή περισσότερες), και Μύκονο, και "εναλλακτικό τουρισμό", και ιστιοπλοΐα, κλπ. Κάπως ξεκίνησα να περάσω διακοπές δύο ...ημερών φέτος, μια "απόδραση" με τον φίλο Κωστή για να βρούμε το "δέλτα του Νέστου", να ακούσουμε τη μουσική των νερών του στα στενά, να απαντήσουμε στο δίλημμα διακοπές σε βουνό ή σε παραλία -ανακαλύπτοντας μια πανέμορφη "παραλία" στη καρδιά των βουνών -τέτοια που αν σκεπτόμουν να κάνω καριέρα ως φάντασμα, μάλλον έχω βρει την έδρα μου. Η Θάσος που ακολούθησε, παρά τις κατάφυτες πλαγιές της, κα τις αμμουδερές παραλίες της δεν κατάφερε να "πιάσει μία" μπροστά στην αγκαλιά του βουνού...

Ο ποταμός Νέστος, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, αποτελούσε το βόρειο όριο εξάπλωσης των λιονταριών στην Ελλάδα. Τα λιοντάρια κάτι ήξεραν μάλλον, κι απόφασίσαμε να το μάθουμε κι εμείς... 

Στα λεγόμενα "Στενά Νέστου" -ίσως το πιο πλατύ & διαβατό μέρος του ποταμού- σχηματίζεται μία φυσική παραλία από τη μία μεριά, ενώ η βραχώδης αλλά σε σημεία όχι τόσο απόκρημνη διαμόρφωση στην άλλη πλευρά, σχηματίζει μικρούς "βατήρες" απ' όπου οι πιο θαρραλέοι κολυμβητές μπορούν να ανέβουν και να βουτήξουν.

Μπροστά από τον φυσικό βατήρα εκτείνεται ένα δέντρο, κι απ΄αυτό κάποιος έχει κρεμάζει ένα σκοινί με χειρολαβή, ώστε να μη παρασύρει τους ...βουτηχτές το ρεύμα. Αν και τα νερά στα "Στενά" δείχνουν γαλήνια, το ρεύμα είναι πολύ στιβαρό, και μπορεί εύκολα να παρασύρει κάποιον λιγότερο καλό κολυμβητή.

Αν ο Luc Besson γύρισε το "Απέραντο Γαλάζιο" στη "παραλία" της Χοζοβιώτισσας στην Αμοργό, εδώ σίγουρα θα μπορούσε να γυριστεί το "απέραντο πράσινο". Οι φωτογραφίες είναι σε θέση να μεταφέρουν μόνο μέρος της εμπειρίας όπου σταθεί το μάτι να αγκαλιάζει δέντρα, φυτά, επιβλητικούς βράχους, διάφανα πράσινα νερά σε κάθε απόχρωση του πράσινου και το αυτί να ακούει τον συνεχή ήχο του γάργαρου νερού που κυλάει.