Ο γερμανός φιλόσοφος Arthur Schopenhauer χρησιμοποίησε -όπως και ένας πατριώτης του, ο Sigmund Freud- το δίλημμα του σκατζόχοιρου, επιχειρώντας να περιγράψει μία κοινωνία της οποία τα άτομα έχουν ανάγκη ο ένας τον άλλον, όπως συμβαίνει σε κάθε κοινωνία, αλλά η επαφή τους, θα τους αναγκάσει να ματώσουν.
Πρόκειται ουσιαστικά για μια αναλογία των προκλήσεων που φέρει η ανθρώπινη οικειότητα. Εν προκειμένω, περιγράφει μια κατάσταση όπου μια ομάδα σκαντζόχοιρων προσπαθούν να πλησιάσουν ο ένας τον άλλο για να μοιραστούν θερμότητα μια κρύα νύχτα. Ωστόσο, η προσέγγιση είναι αναπόφευκτο να τους τραυματίσει εξαιτίας των αγκαθιών τους. Το δίλημμα του σκαντζόχοιρου υπονοεί ότι παρά την καλή θέληση, η ανθρώπινη οικειότητα δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς αμφίδρομη βλάβη, και σαν αποτέλεσμα προκύπτει σκεπτικισμός και ρηχές σχέσεις. Με το δίλημμα αυτό προτείνεται πως κάποιος πρέπει να είναι μετριοπαθής στις σχέσεις του με άλλους, τόσο από προσωπικό συμφέρον όσο και από φροντίδα για τους άλλους.
Το δίλημμα του σκατζόχοιρου χρησιμοποιείται για να καταδείξει την τάση για απομόνωση, και κατ' επέκτασιν εξηγεί μερικώς τον ατομικισμό της εποχής μας, έξω & πέρα από το στενό πλαίσιο της πολιτικής ερμηνείας. Ίσως θα πρεπε να διδάσκεται στα σχολεία, να μεταδίδεται από τα Μέσα Ενημέρωσης: τότε ίσως καταλάβουμε κάτι επιτέλους, όπως για παράδειγμα ότι αν σε μια χώρα των 11 εκατομμυρίων ανθρώπων η συντριπτική πλειοψηφία νοιάζεται μόνο για τον εαυτούλη της, “και να πάνε να πνιγούν οι άλλοι”, βρισκόμαστε -στη καλύτερη περίπτωση- να ζούμε σε μια χώρα πνιγμένων. Δεν είναι σίγουρο ότι θέλουμε να ζούμε σε μια τέτοια χώρα.
ΣΧΕΤΙΚΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ
Άρθρο της Wikipedia σχετικά με
το δίλημμα του σκατζόχοιρου.
Δείτε ιδιαιτέρως τη πολιτισμική συμβολή
& τις διαφορετικές κουλτούρες
στις οποίες απαντάται,
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου